martes, 10 de junio de 2008

James Ensor. De lo real a lo imaginario.


El Museo Nacional de Arte ( MUNAL ) de la Ciudad de México acoge, por primera vez, a la extraordinaria colección de obras gráficas de uno de los artistas más importantes del Arte Moderno, James Sydney Ensor ( 1860-1949 ). Este atípico pintor y grabador belga, a través del detalle, logró plasmar en su obra a una sociedad sumergida entre el horror y el juego. La exposición reúne un total de 131 grabados y 53 litografías pertenecientes al Banco KBC de Bélgica, hasta el 8 de agosto de 2008.

Su vida artística

James Sydney Ensor nació en Ostende ( Bélgica ), el 13 de abril de 1860. Desde comienzos del siglo XX, participó en los movimientos de vanguardia y consiguió influir, con su trazo personal, en el expresionismo y surrealismo. Sus personajes apocalípticos y grotescos, las máscaras o sus temáticas atípicas, le han convertido en un pintor y grabador reconocido por su gran personalidad artística.

De lo real a lo imaginario

La Sala de Colecciones Especiales de MUNAL, alberga sus obras más importantes realizadas entre 1886 y 1934. En esta exposición, dividida por temas, se puede descubrir desde sus personajes con aspecto fantástico, hasta los escenarios plásticos inspirados en libros de Edgar Allan Poe y Honorato de Balzac.

Ensor, un artista fundamental en el Arte Moderno, ha destacado por su voluntad creativa, por su obra “escandalosa” ( en particular, su pintura Entrada de Cristo en Bruselas ), y por su inspiración hacia contenidos fuera de lo convencional. Buscador del arte libre, estos 131 grabados y 53 litografías ponen de manifiesto la repercusión de sus trabajos en la sociedad de finales del siglo XIX.

PhotoEspaña 2008, un festival dedicado a los amantes de la imagen.


Desde el 4 de junio se está celebrando la XI Edición del Festival Internacional de Fotografía y Artes Visuales ( PHE08 ), el acontecimiento de la imagen más destacado de España y con mayor repercusión en toda Europa. Este año, PHE08 cuenta con 68 exposiciones ( 32 enmarcadas en la Sección Oficial y 36 en el Festival Off ) que podrán visitarse en Madrid y Cuenca ( España ) y Portugal, hasta el 27 de julio de 2008.

Una temática con encanto

El programa de exposiciones de este año ha recuperado el eje temático de otras ediciones por su reconocido éxito. “Lugar” vuelve a ser el centro de las miradas de PHE08 por su espectacular personalidad y encanto. Un tema elegido para que el espectador no sólo descubra una dimensión geográfica, sino todos los sentidos de los lugares en diversas visiones contemporáneas.

Exposiciones y premios de PHE08

Las 32 exposiciones de la Sección Oficial pueden contemplarse en Madrid ( España ) en el Museo Thyssen Bornemisza, el Círculo de Bellas Artes, el Real Jardín Botánico, el Museo Colecciones ICO, la Fundación Telefónica, la Sala Canal de Isabel II, el Matadero Madrid, el Instituto Cervantes, el Museo de Arte Contemporáneo, el BBVA, el Teatro Fernán Gómez, la Casa de América y el Museo Reina Sofía. En todas estas salas se puede disfrutar de imágenes como la del maestro británico Bill Brant, “The home”, considerada una obra maestra que retrata la vida cotidiana y las costumbres de la clase obrera inglesa en las décadas de los 30 y los 40.

PhotoEspaña 2008 también incluye una amplia gama de actividades, entre las que destacan: Festival Off ( 29 galerías de Madrid y 7 salas alternativas que albergan los trabajos de reconocidos fotógrafos ); Cuenca ( exposiciones de Francés Català-Roca, Juan López, Esteban Pastorino y Marcellvs L. ); Portugal ( dos exposiciones en Lisboa y en el Algarve ); y Aranjuez ( 10 talleres y dos seminarios dirigidos por profesionales de la fotografía ).

Además, el 23 de junio la organización otorgará los Premios PHE08 a las mejores exposiciones del festival, a la mejor trayectoria profesional en fotografía, a la mejor exposición organizada por una galería y, como novedad, al mejor reportaje de fotografía documental.

Becas Disonancias 2008/09


Esta convocatoria internacional está dirigida a artistas de cualquier disciplina, edad, nacionalidad y lugar de residencia. Disonancias ( Art for innovation ) es una plataforma que se encarga de poner en relación a artistas con responsables de investigación, desarrollo y/o innovación de empresas u organizaciones. Este certamen otorga hasta el 7 de julio de 2008, 12.000 euros por participante.

Requisitos

Los candidatos se pueden presentar de forma individual o colectiva y trabajar con cualquier tipo de soporte. Asimismo, cada participante deberá enviar un dossier de candidatura a cada entidad a la que desea optar ( hasta un máximo de tres entidades ). Esta convocatoria, además, privilegia la participación de artistas comprometidos con la sociedad, interesados en trabajar en la interacción entre distintos sistemas sociales y culturales, y en proyectos que favorecen el trabajo colectivo.

Premios

Disonancias 2008/09 concede a cada artista o grupo de artistas seleccionados desde un importe mínimo de 10.000 euros hasta 12.000 euros, en función de su procedencia geográfica. Esta subvención cubre los honorarios por el trabajo realizado, los gastos de viaje, el alojamiento y las dietas.

Concurso Photographer of the year 2008


Un año más, la revista británica Digital Camera organiza este reconocido concurso internacional dirigido a todos los amantes de la imagen y la fotografía. Además de la publicación de la imagen ganadora en la revista, el premio suma 19.000 euros y podéis presentaros hasta el 30 de septiembre.

Requisitos

En Photographer of the year pueden participar tanto los profesionales de la imagen como el público amateur, de cualquier nacionalidad. Los requisitos son tener más de 18 años y presentar, como máximo, cinco fotos en formato digital. Para presentarlas, se debe escoger entre las diez categorías en las que se divide el concurso ( blanco y negro, paisaje, personas y retratos, animales y fotografía documental, entre otros ). La inscripción es gratuita.

Premios

La cuantía del premio final del concurso asciende a 15.000 libras esterlinas, que al cambio son aproximadamente unos 19.000 euros. Asimismo, el ganador tendrá su imagen publicada en la edición de la prestigiosa revista británica.

Adivinando el arte del mañana


Van Gogh murió en la más absoluta pobreza sin haber vendido más que unos pocos cuadros en toda su vida, Picasso cosechó triunfos desde el momento en que puso el primer pie en Francia, Spencer Tunik se ha hecho famoso consiguiendo que miles de personas posen desnudas y juntas para sus fotografías y a Demian Hirst nadie lo entiende pero compran sus obras por millones. Y todo ello es consecuencia de una pregunta para la que, en definitiva, aún nadie ha conseguido alcanzar una respuesta que siente cátedra: ¿qué es el arte? Un concepto cuyas directrices estéticas han variado con el paso del tiempo y que conlleva el misterio de no saber qué deparará el futuro a lo aceptado en la actualidad.

El cajón de sastre actual


Si trazamos una línea estilística que resuma los grandes movimientos artísticos de la historia podremos comprobar su definición en la preponderancia de uno por época, dos a lo sumo. Y llegamos a la contemporaneidad y nos encontramos con una falta de decisión, con un “todo vale” en el que podemos encontrar la mayoría de los movimientos previos posibles aceptados, desarrollados e imitados hasta la saciedad. Una especie de indeterminación, de falta de crítica y originalidad, que implica la aceptación de casi cualquier cosa. No es sólo una cuestión de cambio en las actitudes sociales y en la moralidad o religiosidad imperante en un momento determinado, factores como la aceptación masiva que elimina cualquier posibilidad de disensión, el marketing, el volumen de obra o la falta de conocimiento son los responsables de que, en determinados casos, hayan llegado hasta la actualidad obras que no merecen el calificativo de “arte”, aunque, en última instancia, no seremos nosotros los que decidamos sino el día de mañana quien las ponga en su lugar ( para bien o para mal ).

El arte ¿debe ser bello?


El ideal clásico de perfección artística respondía en la Antigüedad a unos parámetros de simetría, proporción y, en conjunto, armonía. Muchos siglos después, los expresionistas desarrollarán hasta el límite el concepto de “feísmo” ( introducido ya en el Románico ) en el arte de vanguardia del s.XX. En ambos casos, las piezas resultantes han terminado siendo englobadas bajo el adjetivo de “arte”. Lucien Freud acaba de convertirse en el artista vivo mejor pagado del mundo gracias a una obra que responde muy bien a este estilo, una forma de visión artística no comprensible tal vez por todo el mundo. Y es que aún para muchos el arte debe responder a la belleza. Pero olvidamos que, al tiempo, esta misma idea ha variado con el paso de los siglos porque ¿son bellas las rotundas mujeres de Rubens? Quizá hoy no, pero en su momento lo fueron. Y es que el arte no puede quedar reducido a una idea limitada porque, en sí mismo, abarca el mundo entero y todas las formas posibles de concebirlo.

Cuando a Miguel Ángel le dijeron que no…


En la actualidad es impensable para cualquiera de nosotros denostar el trabajo del famoso Miguel Ángel, reconocido por el tiempo como maestro de la pintura y uno de los mejores escultores que ha dado la Historia del Arte. Sin embargo, no siempre fue así y pocos pueden imaginar que, en un primer momento, una de sus obras cumbres fue rechazada: los frescos realizados para la Capilla Sixtina, en particular su Juicio Final. El motivo hoy día se nos puede hacer extraño, dado que nosotros sólo vemos una obra cumbre del clasicismo, pero, en la época, acusarían al artista de pecar de falta de “decoro” en las imágenes representadas. Un concepto que ha caído en desuso, por lo menos en cuanto al sentido adquirido en el s.XVI ( moral y no formal ) se refiere: la necesidad que debían tener las manifestaciones plásticas de adecuarse al entorno para el que estaban concebidas y al tono, veracidad y finalidad última del tema escogido. Esto es, si uno iba a pintar los frescos para una capilla debía abstenerse de representar desnudos, entendidos como poco aptos en la época de Miguel Ángel para un lugar sagrado ( porque podían “despistar” al fiel de la intención catecúmena buscada y no se correspondían con los sagradas escrituras ) pero sí válidos para otros espacios. No es el único caso, véase si no las famosas pinturas de gabinete del s.XIX: cuadros para disfrute personal que se escondían al ojo visitante y que, sin embargo, en la actualidad se exponen en los museos ( caso de la Maja desnuda ).

Adivinando el arte del mañana


Las corrientes históricas, de la clase que sean, por lo general poseen un carácter pendular: a un movimiento le corresponde un opuesto, como una forma de “desintoxicación” de aquello que ha acabado saturando. Y el arte no es una excepción a esta regla. Así, al Renacimiento, por ejemplo, le siguió un estilo calificado de “opulento”, frente al clasicismo del primero: el Barroco, que cargará al final de su andadura las tintas en el excesivo Rococó ( seguido del depurado Neoclasicimo y etcétera ). Esto implica, en términos artísticos, una variación importante en el gusto estético que encamina las preferencias de público y, en menor medida, crítica, y la posibilidad más que segura de que lo que es considerado válido en una época sea desechado en otra, precisando para su “recuperación” de la claridad que implica el paso del tiempo ( normalmente unos cuantos siglos ). Además, y esto quizá sea lo más interesante de esta circunstancia, no es posible para un contemporáneo saber en qué quedaran finalmente en el futuro las obras ensalzadas como arte en su presente.

Los Veintisiete aprueban ampliar la jornada laboral hasta 65 horas semanales


Pero además, se podrán incluso superar las 60 y las 65 horas laborales si hay un acuerdo entre los interlocutores sociales o si así lo establece el convenio colectivo......

--------------------------------

Desde que escuché ayer la noticia, os juro que no me quedan dedos para contar.Ya no estoy muy segura si todo lo que escuché lo entendí bien...¿Consideran las horas para dormir como descanso?

-¿Hacia donde vamos?

- ¿Todos los logros conseguidos durante siglos al garete?

Los políticos no se enteran. Viven en su burbuja y mientras los ciudadanos,(de momento aun se nos puede calificar así), permanezcamos de brazos cruzados harán de su capa un sayo.

lunes, 9 de junio de 2008

FERNANDO FRANCO- SALVESE QUIEN PUEDA


Foto- Paco y Lola

A QUIENES TENEMOS UN FUTURO DE ESCASO PORVENIR

Como cuando se abre un baúl lleno de polvo dejado por nuestros mayores en la buhardilla, así me sentí yo acuciado por una marea repentina de recuerdos cuando hace unos días una amiga de la infancia me envió unas fotos mías de hace más años de los que quisiera. En ellas aparecía en una etapa adolescente, uniforme y boina que delataba unos de esos campamentos de Acción Católica allá por la zona de Aldán y Menduiña, cara inocente y aún no maleada por la vida y, en una de ellas, el brazo sobre el hombro de mi madre de visita, aún no cuarentona pero que hoy ya pasó los 85¡Qué poder el de nuestra memoria! De súbito, sentí el aroma de la comida que hacíamos allá en la acampada, el polvo que se levantaba con el viento, el sonido de las marchas que cantábamos en nuestras caminatas o las risas de nuestros baños en la playa. Creemos que se ha ido todo fugaz pero sigue el pasado ahí, agazapado en una esquina del cerebro, dispuesto a despertar cuando queramos, Hummmm...siento el olor de las sopas maternas, el frío de aquellos inviernos y el roce de las sábanas de hilo de aquel tiempo en que Franco aún tenía para rato.

¡Vaya pinta, ahí con la bandera! Miro la foto y sé incluso que pensaba entonces ante aquella tienda de campaña que constituía el espacio soñado de nuestra primera emancipación del control paterno. Dentro de la misma, celosamente guardado estaba el album de cromos de Los Diez Mandamientos y unos tebeos de Hazañas Bélicas mezclados con otros del Capitán Trueno. Habíamos pasado ya el tiempo de las libretas de caligrafía de Rubio y del enamoramiento de una Marisol impúber por culpa de una Sofía Loren desabotonada que, en Orgullo y Pasión, aquella película en que el "glamour de Hollywood" y la España castiza se dieron la mano, nos hizo intuir a los niños de aquel tiempo que las mujeres eran algo más que madres y hermanas. Afuera sonaba la música enlatada del No-Do o el dúo Dinámico cantando "quince años tiene mi amor", poco antes de que, mientras jugábamos con los tubos del Cheminova, Viva la Gente viniera a España con sus canciones. Cuando me hicieron esa foto que ahora veo, la tele recién llegada nos empezaba a cambiar la vida, nos abria nuevos mundos y nos incitaba a soñar con el Virginiano o el agente CIPOL.

Se tardan 50 años de vida- me escribía un amigo- en darse cuenta de que los recuerdos, las ilusiones, los deseos, las pequeñas cosas de la existencia, los pequeños logros no son más que un mero mantenimiento, un pasatiempo en el que todos participamos, evitando escuchar ese ruido de fondo, ese murmullo, ese bisbiseo de velatorio..."Antes que el tiempo airado cubra de nieve la hermosa cumbre, "escribía Garcilaso sugiriéndonos aprovechar la vida antes de que la fugacidad del tiempo nos cubra de canas los cabellos. Pero no hay nada peor que el pasadismo, exaltar la lejanía en el tiempo por un impulso compensatorio que huye de la realidad del presente. Y es que la memoria se inventa de muchas maneras. No podemos volver a esos 15 años porque no fue ayer, aunque parezca, aquel primer amor sino que por medio han pasado demasiadas cosas a través de las cuales nos hemos ido construyendo (o destruyendo, quién sabe)- No podemos corretear ya por las calles de aquel Vigo que en los años 60 tenía 115.000 habitantes, ni celebrar los domingos en aquellas grandes salas de cine hoy devoradas por la especulación. ¿Y qué? Vivamos lo mucho y bueno del presente.



--------------

O amo!!!Fernando ten ese "toque" bohemio, de artista, que lle permite ve-la vida desde arriba.

Eramos veciños. El vivía pola Praza da Princesa ou na da Constitución. Seu pai, amigo do meu, tiña unha tenda debaixo de porticado, que non sei si aínda existe... Meus pais tiñan unha panadería no Paseo de Alfonso.

Lembro aínda con curiosidade que tanto no paseo de Alfonso coma en Elduayen había moita xente de Castela. Todos eran "Don" e "Dona" e no caso de solteiras "señorita", supoño que era porque eles mesmos defínianse así e tamén porque falaban un perfecto "castelán". Mesmo o que tiña un bar ao carón da miña casa era Don Valentín, era de Ourense pero vivira en Madrid uns anos e "a categoría xa lle cambiara". Meus pais eran Paco e Lola, e nos días de importancia chegaban a ser Francisco e Dolores.Claro que Lola era filla dun mariñeiro de Teis e a nai da Oliveira e o único que facía era traballar arreo.

A min, na cabeza dunha nena, chámabanme moito a atención aquela xente. Non falo do pai de Fernando, que aínda que era de Castela tamén, non sei se chegaría a Don ao ter unha tenda. As mulleres paseaban coa cara pintada, saían cos nenos, cousa que a miña nai non podía facer, pero o meu maior asomo foi cando Dona Visi trouxo un pavo andando, atado por unha pata, desde a Pedra ao Paseo de Alfonso, unha véspera de Nadal.

Contanme que cando me facían "a clásica pregunta" ¿Que quieres ser de mayor nena? Sempre respostaba o mesmo- EU SEÑORITA

domingo, 8 de junio de 2008

quien FINGE MEJOR?

A UN GRUPO DE NIÑOS LES DAN UNOS YOGURES LLENOS DE SAL






Juan de Juanes





Valencia, 1523 - Bocairente, 1579)

Juan de Juanes o Joan de Joanes, nombre por el que se conoce a Vicente Juan Macip, pintor español del renacimiento hijo de Vicente Macip.

Realizó sus primeras pinturas al lado de su padre, hecho que ha creado problemas para determinar la autoría de algunas de sus obras. En la Valencia de su época fue uno de los pintores más importantes. Dedicaba casi toda la parte de su tiempo a la iconografía religiosa, por lo cual algunos lo han llegado a llamar el "segundo Rafael".

Representante del renacimiento valenciano en una época muy convulsa por motivos religiosos y políticos, Juanes consiguió crear un estilo propio. Inventó unos "tipos iconográficos" que serían repetidos por sus seguidores (Salvadores Eucarísticos o las Dolorosas, por ejemplo).

Entre sus obras destacan La Santa Cena, San Sebastián en la sinagoga, La Sagrada Familia y la Inmaculada Concepción. Esta última es considerada su obra más famosa, predecesora de la tipología iconográfica que Pacheco expondrá como pintura canónica.

Su obra fue continuada por su hijo Vicent Joanes (conocido como Vicent Macip Comes), Margarida Joanes, Nicolás Borrás o Nicolau Factor. El estilo de sus seguidores no fue muy apreciado por los mecenas de la época, sin embargo son un gran referente pictórico.

Christoph Amberger






Christoph Amberger

(?, c. 1500-Augsburgo, 1561) Pintor alemán. Pintó retratos de aguda caracterización en la línea de Holbein el Joven. Son también importantes los motivos sacros de su pintura, de evidente influencia veneciana.

Washington Allston



Washington Allston (5 de noviembre, 1779, Carolina del Sur - 9 de julio, 1843, Cambridgeport, Massachusetts) fue un pintor y escritor estadounidense.

Estudió en la Universidad de Harvard y en la Royal Academy de Londres al lado de Benjamin West. Se asentó en Massachusetts en el año 1830, volviéndose el más importante pintor romántico de los Estados Unidos.

Sus enormes paisajes representan la apariencia misteriosa y dramática de la naturaleza. Más tarde trabajó el humor y la fantasía en escalas pequeñas, creando imágenes más de ensueño.

También escribió poesía y novelas, siendo sus teorías sobre arte, publicadas póstumamente con el nombre de Lectures on Art en 1850.

A Rapa das Bestas







Primer fin de semana de julio

En Sabucedo, una parroquia del ayuntamiento de A Estrada (Pontevedra) situada a unos 40 kilómetros de Santiago de Compostela, se celebra todos los años el primer fin de semana del mes de julio la Rapa das Bestas.

Se trata de una antiquísima tradición consistente en bajar del monte los caballos salvajes y llevarlos por el pueblo hasta el curro, donde más tarde serán abordados por los aloitadores (dos a la cabeza y uno al rabo) para tumbarlos, cortarles las crines y, en ocasiones, marcarlos al hierro.

Tiene su origen en una terrible peste que asoló la comarca en la segunda mitad del siglo XVI. Motivo por el cual dos hermanas le ofrecieron a San Lorenzo, patrón del pueblo, dos caballos de su propiedad para protegerlos de la peste, como así aconteció. Pasada la peste, cumplieron su promesa y donaron al párroco los caballos que con el paso del tiempo se multiplicaron por los montes aledaños, sin llegar a perder nunca su primitiva relación de pertenencia al santo patrón.

La primera celebración festiva de la bajada de caballos del monte data de principios del siglo XVIII. Es la más conocida y la que precisamente da el nombre de Rapa das Bestas a este tipo de acontecimiento, denominados mayormente curros en otras zonas de Galicia.

Aunque ya en 1965 fue declarada fiesta de Interés Turístico Nacional, la Rapa das Bestas de Sabucedo ha sido declarada también por la UNESCO fiesta de Interés Turístico Internacional, y en ella acostumbra a haber una importante presencia de prensa internacional. No en vano, se trata de un evento que ofrece bellas e impresionantes imágenes y levanta pasiones, sobre todo cuando se vive en directo…



Es tal su popularidad que incluso aparece citada en la literatura. El escritor gallego Camilo José Cela, miembro de la Real Academia Española (1957) y Premio Nobel de Literatura (1989), escribió en Mazurca para dos muertos (1984) lo siguiente…

Su valor sólo era comparable al de los aloitadores de Sabucedo.


Entorno a la celebración de este evento, ha ido cuajando con el paso de los años una movida nocturna complementaria a la propia fiesta. Cada año son varios los cientos de personas que acampan en las robledas de la localidad próximas al curro durante el fin de semana. La afluencia es tan masiva que incluso acuden en los días previos a reservar un buen sitio para su tienda y así disfrutar de las actuaciones musicales programadas para las noches.

Merece la pena presenciar un curro en vivo y en directo. Por lo menos una vez en la vida.


Imprescindible:

* Llevar cámara fotográfica.
* Acampar la noche del viernes y presenciar la bajada de los caballos por la mañana.
* Presenciar uno de los curros y lo más cerca posible del muro del recinto.


Datos útiles:

* Declarada de interés turístico internacional por la UNESCO recientemente y ya en 1965 de interés turístico nacional.
* En Sabucedo (A Estrada) a 40 kilómetros de Santiago por la AC-841 a Puentevea y desde allí por la PO-841 a A Estrada. Luego la PO-7001 en dirección a Forcarei para desviarnos por la PO-7101 hacia Sabucedo.
* Primer fin de semana del mes de Julio.
* Los curros son el sábado a las 19:00, el domingo a las 12:00 y el lunes a las 12:30.

CAZA DO RAPOSO

.http://www.naderiva.org/galeria/

Ë incrible!!! Denunciemos o maltrato animal. Alguén mirou a imaxe patética dos cabalos andando polo monte con paus cravados nas patas?
E QUE
Celebrouse o V CAMPIONATO DA CAZA DO RAPOSO EN PORTOMARIN- LUGO

MIREN O VIDEO





MANIFESTO 25 DE MAIO



Máis unha vez, desde o porto de Vigo dinnos que precisan de máis espazo, máis unha vez non lles chega o que teñen, e pretenden facer máis recheos, algún en espazos protexidos como a Ensada de San Simón, queren aterrar no mar 23 Hectares. Din que é unha actuación respetuosa co medio ambiente, que ten o consenso de todos os sectores da cidade, que está baseada no dialogo e o respeto pola legalidade…. Máis unha vez mexan por nós e din que chove.

O porto de Vigo non pode seguir medrando indefinidamente, arruinando a nosa maior fonte de recursos, para convertila nun almacén de veiculos e nun polígono industrial.

Os balances económicos do Porto sempre dan positivo, porque só contan os cartos gañados, mais nunca cuantifican canto vale o que destrúen. Canto costa unha praia?, e se son 15?, canto costa un banco marisqueiro?, canto costa unha Ria sen contaminación?, canto costa a fermosa paisaxe da Ría?, canto costa un solpor?, canto costa vivir sen o ruido, o pó e a polución que orixina a actividade portuaria?…

Se desde o Porto de Vigo tiveran que pagar todo o que destruiron, e indemnizar polas molestias ocasionadas durante varias décadas, o seu balance económico sería un fiasco e nunca máis se lles pasaría pola cabeza facer recheos. Mais eles sempre gañan e a Ría cos seus seres vivos e a veciñanza sempre perdemos.

A ampliación portuaria non ten xustificación, o espazo de que dispoñen está infrautilizado, ocupado por empresas que non gardan relación coa actividade portuaria e por un enorme e esperpéntico armacén de veiculos, os cais so terían que estar no porto no momento de embarcar, e que por se fora pouco, pretenden apilalos en plataformas de 10 m. de altura.

Utilizan tamén o espazo portuario para construir edificios como os da Xunta, centros comerciais como o da Laxe e incluso pretenden construir un Hotel no medio da Ría, como unha segunda torre de Toralla, eso si, proxectado por un arquitecto de fama mundial, que é a ridiculez que está de moda. Por non falar doutros proxectos moi anunciados na prensa como unha noria, locais de comida rápida, centros de talasoterápia, piscinas, restaurantes, cines, etc., todo moi relacionado coa actividade portuaria.

Alén diso o crecimento que baticinan está basado en meras especulacións, xa que o tráfico de mercadorías e fluctuante e pode aumentar ou diminuir, de feito esta a diminuir a entrada e saída de muitas mercadorías. Desde o porto buscase un liderazgo infantil e andan a competir cos demais portos galegos, cando deberían repartirse o tráfico e coordenarse entre eles.

No porto confunden os intereses das multinacionais cos intereses da cidade e utilizan o espazo público para negocios privados e para a especulación urbanística. É hora de que o porto de Vigo aproveite o espazo que xa ten, levante os recheos que non están sendo utilizados en actividades portuarias e recupere as zonas degradadas.

Os efeitos dos recheos son acumulativos, tanto os feitos muito tempo atras como os recentes, como os que se fan en distintos puntos da Ría. O perfil orixinal do litoral da Ría foi totalmente modificado debido aos aterramentos, provocando sucesivos cambios na dinámica de correntes, ocasionando que os sedimentos desaparezan dalgunhas zonas e se acumulen en outras novas, o que afecta ás praias, aos bancos marisqueiros, ás areas de posta e alevinaxe, á pesca de baixura, á biodiversidade e a toda a vida da Ría.

A Ría de Vigo constitue un dos ecosistemas con maior producción biolóxica do mundo, é un ecosistema único, moi fraxil e que xa está moi degradado.

Dende a Xunta de Galiza e o Porto pretenden triplicar o número de amarres de embarcacións deportivas, querendo pasar de 2.800 a máis de 8.000. Eso sen contar o enorme porto deportivo que se construiría se ampliaran o peirao de cruceiros, o que supón o verdadeiro motivo desa ampliación, xa que a suposta necesidade de liña de atraque cando chegan mais de dous cruceiros a Vigo é só unha escusa, porque só sucede un par de veces ao ano, e nunca deixan de entrar cruceiros por ese motivo.

Outra aberración especulativa seria o Porto deportivo da Etea con 1.084 amarres, sobre a praia de Rios, destruindo un banco marisqueiro de ameixa fina e facendo da praia natural da Punta unha praia artificial.

Desde a Xunta din, sen vergoña ningunha, que pretenden captar embarcacións deportivas de Portugal e de outros países para que pasen aquí o inverno, oferecendo baixos prezos, ou sexa que arruinen, e ocupen o noso litoral por unhas cantas moedas. Esta xente sería capaz de vender a sua nai, se é que non a venderon xa.

Construir portos deportivos siñifica estragar o litoral, privatizar lámina de agua e especular co dominio público para favorecer a unhas cantas empresas privadas.

Alen diso o Porto concedeu unha segunda prorroga para construir o elitista porto deportivo de Massó en Cangas, proxecto que conta coa oposición do pobo de Cangas e que está cheo de irregularidades xurídicas.

Os amarres para embarcacións deportivas deben ser só para as embarcacións que saen a navegar a miudo e deberíanse trasladar ás zonas que están mais degradadas. Para as embarcacións que só navegan un mes ao ano hai alternativas como as mariñas secas ou as cacharelas de San Xoán. Non vamos consentir que se privatice a Ría porque se pon de moda entre a xente pudente ter un barquiño para fardar diante dos colegas.

Muitos de estos portos deportivos están vinculados a proxectos urbanisticos especulativos nas proximidades e en primeira liña de costa.

O urbanismo salvaxe e a falta de planificación nos concellos bañados pola Ría é unha barbaridade. Os Planos Xerais de concellos como Vigo e Moaña, están baseados na especulación, e pretenden duplicar o número de vivendas, sen previsión de saneamento, destrozando as parroquias do rural e do rural costeiro, incluso afectando ao solo rústico de protección agricola, forestal e de espacios naturais, onde se preven urbanizacións elitistas. De continuar a marbellización do litoral perderiase a identidade dos bairros e vilas mariñeiras, a nosa identidade cultural e o património común, e iso non o vamos permitir.

Outro dos graves problemas que afectan á Ria de Vigo é o alto nivel de contaminación existente. As depuradoras actuais máis que mellorar están a degradar a calidade das augas, con niveis de coliformes setenta veces o permitido polas leis que os propios políticos fan. A actual depuradora do Lagares é o principal foco de contaminación, contribuindo de maneira considerable a destrución do ecosistema mariño. A maiores provoca unha calidade de vida indigna para a veciñanza con cheiros fedorentos e molestias permanentes. A alternativa a esta situación só pasa pola instalación de microdepuradoras ailladas dos núcleos de povación, na separación das augas fecais, pluviais e industriais, e no control dos polígonos industriais, que hoxe por hoxe provocan altos niveis de contaminación. O proxecto de construir a macrodepuradora de Vigo na Xunqueira do Lagares só é un parche que, de levarse a cabo, non vai solucionar o problema, senon que vai empeoralo, convertíndose nunha grave agresión ao pobo de Coruxo. É a demostración da mentira permanente na que niven Bloque, PSOE e PP cos seus dirixente aos frente, incumprindo os acordos que eles mesmos asinaron nos plenos municipais; e tanto Príncipe, Pérez, Castrillo, Porro, Domínguez ou Caballero, son o que son: os mesmos cans con distintos collares, e todas e todos, coa mirada posta no futuro deberiamos tomar nota.

Por se fora pouco, no Plan acuicola da Xunta, pretendese ampliar a Piscifactoria de Oia que afecta a solo rústico e protección de costas e a de Punta dos Castros en Cangas que afecta a solo rústico de protección de espazos naturais. As piscifactorias contaminan muitísimo debido aos antibióticos e á grande cantidade de materia orgánica que verten ao mar, alén de privatizar e modificar o litoral.

NON MÁIS RECHEOS NA RÍA, É HORA DE LEVANTALOS

NON MÁIS PORTOS DEPORTIVOS, NON Á PRIVATIZACIÓN DO LITORAL

NON Á VIOLENCIA URBANISTICA, NON Á ESPECULACIÓN

NON Á MACRODEPURADORA, SI AO SANEAMENTO INTEGRAL DA RÍA

NON ÁS PISCIFACTORÍAS

sábado, 7 de junio de 2008

Albrecht Altdorfer











Pintor, arquitecto y grabador alemán, considerado el primer paisajista del arte occidental. El lugar de su nacimiento es desconocido, aunque se sabe que Altdorfer pasó la mayor parte de su vida en Ratisbona, Alemania, donde fue miembro vitalicio del Consejo municipal y arquitecto oficial. Altdorfer fue uno de los maestros más relevantes de la escuela del Danubio, grupo de artistas alemanes del siglo XVI. Su pintura se caracteriza por una imaginación evocadora, que va desde el divertimento hasta lo grandioso y desde lo pintoresco hasta lo fantástico. Una de sus mejores obras es el retablo (1518) del monasterio de San Florián en Enns (Austria), en el que utiliza varias escenas nocturnas, algo inusual en aquella época. En su enorme pintura denominada La batalla de Alejandro en Isos (1529), se ven miles de personajes diminutos en un paisaje agreste y escarpado desde una perspectiva aérea, recortados contra un cielo teñido de rojo. Ésta, al igual que otras obras capitales, como la exquisita, San Jorge en el bosque (1510), de pequeñas proporciones, se encuentran en la Alte Pinakothek de Munich. Entre las obras de Altdorfer que alberga el Museo de Berlín se encuentran El descanso en la huida a Egipto (1510), Der Hoffart sitzt der Bettel auf der Schleppe (1531) y Natividad (1512). La técnica excepcional de Altdorfer como artista gráfico le hace merecedor de un puesto entre los llamados pequeños maestros, grupo de grabadores germanos del siglo XVI, notables por la precisa ejecución de composiciones a pequeña escala. En lo gráfico, su estilo estaba influido por el pintor y grabador alemán Alberto Durero. Los grabados de Altdorfer incluyen una magnífica serie de nueve paisajes al aguafuerte y un conjunto de cuarenta grabados denominados en conjunto La caída y redención del hombre

Cristofano Allori




17 de octubre de 1577 - 1 de abril de 1621) fue un pintor de retratos italiano del final de la escuela manierista florentina.

Allori nació en Florencia y recibió sus primeras lecciones de pintura de su padre, Alessandro Allori, pero no estando satisfecho con el duro dibujo anatómico y los colores fríos de su padre, entró en el taller de Gregorio Pagani (1558-1605) que era uno de los líderes del final de la escuela florentina, que buscó unir la riqueza de colores de los venecianos con el dibujo perfecto de las disciplinas de Michelangelo. Allori se convirtió en uno de los más destacados de su escuela.

Sus pinturas se distinguen por su cercana adherencia a la naturaleza y la delicadeza y perfección técnica de su ejecución. Sus capacidades técnicas se muestran con el hecho de que varias copias que hizo para Correggio parecieron ser duplicados hechos por el propio Correggio. Su extrema meticulosidad limitó el número de obras. Varias de ellas se pueden ver en Florence.

Entre sus mejores obras se encuentra Judith con la cabeza de Holofernes, en el Palacio Pitti. El modelo de Judith fue su señora, la bella Mazzafirra, que también está representada en su Magdalena; y la cabeza de Holofernes se supone generalmente que representa a él mismo. Otro ejemplar de dicha pintura se custodia en el Palacio de Liria de Madrid (Casa de Alba).

SEXO con un paciente

SEXO con un paciente



Un médico se encontraba sentado en la silla de su consultorio, después de haber mantenido relaciones sexuales con su paciente.

Pensando en lo que había hecho, su conciencia le repetía: 'pero cómo hiciste eso! qué vergüenza, perdiste toda la ética profesional! !!!'

'Dios míoooooo..... que hago?'

Al rato de estar culpándose de sus actos, observa que sobre su hombro derecho aparece un diablito que le dice:

'Escúchame.. . no seas idiota... ¡hay una cantidad exagerada de médicos que tienen sexo con sus pacientes! ¿qué te crees? ¿que eres el único? Hazme caso... es de lo más natural del mundo.... quedate tranquilo!!! '

El médico convencido: 'tienes razón, si yo no hice nada malo'.

Al terminar de decir eso, en su otro hombro aparece un angelito y le replica al oído:

- 'Acuerdate que eres veterinario! !! VE-TE-RI-NA- RIO.... gilipollas!!!

DAVILA PREGUNTA AO GOBERNO





DAVILA PREGUNTA AO GOBERNO QUE SOLUCIÓNS TEN PARA A UBICACIÓN DA NOVA DEPURADORA DE VIGO E SE VAI HABER RETRASOS NA SÚA EXECUCIÓN

“Se o Goberno tiña previsto elaborar o proxecto da nova depuradora dacordo aos terreos destinados para a súa instalación, cal é o problema de adaptación aos terreos asignados?”, inquire


Madrid, 6 Xuño 08. A deputada do BNG no Congreso, Olaia Fernández Davila, rexistrou unha iniciativa parlamentar na Cámara Baixa na que pregunta ao Goberno se conta con propostas alternativas de solución aos problemas plantexados para a ubicación da nova depuradora de Vigo.

Neste sentido, quer saber se estes problemas van supor un retraso no inicio da construción desta nova infraestrutura. De todos os xeitos, a parlamentar do BNG subliña o feito de que “se o Goberno tiña previsto elaborar o proxecto da nova depuradora dacordo aos terreos asignados para a súa instalación, “cal é o problema de adaptación aos terreos asignados?”.

Ademáis, “dado o feito xurídico de que grande parte destes terreos son de dominio público marítimo terrestre, tivo en conta o Executivo a conveniencia de considerar inncesariedade dos terreos para os seu traspaso á Xunta con obxecto de actuar coa máxima garantía xurídica?”, inquire a deputada nacionalista.

De non considerar a desafectación dos terros, Davila quer saber a que se debería “se temos en conta que hai anos non se levou a cabo debido ao abandono do proxecto de construción de Zona Franca”.

Contradición do Goberno

A deputada do BNG alude na exposición de motivos da iniciativa aos problemas xurdidos pola ubicación desta nova infraestrutura no
mesmo lugar onde se atopa a actual. “A cuestión é que os estudos que se están a realizar considerarían insuficiente a superficie reservada polo concello de Vigo no Plan Xeral. Según se desprende da información publicada, “a proposta que hoxe por hoxe se está a estudar se sae dos límites de parcela marcada para a depuradora”. Davila salienta que de ser certa esta aseveración, “non se entenden as respostas do Goberno a esta deputada en anteriores ocasións, nas que se afirmaba que “non se poderían iniciar os estudos do proxecto de construción en tanto non se contara cos terreos nos que sería ubicada, dado que o proxecto tería que se adaptar aos mesmos”.

A parlamentar nacionalista pón de manifesto estas contradición do Goberno e o urxe a construir canto antes a nova depuradora.

O AVE QUE ME LEVA POLA BEIRA DO MIÑO





MAGDALENA ÁLVAREZ NON CONCRETA E RESPOSTA A JORQUERA QUE “ESPERAMOS REMATAR O EIXO ATLÁNTICO NESTA LEXISLATURA” E ADMITE PROBLEMAS NO ACCESO A VIGO E NO RÍO ULLA

Jorquera pediu datas concretas do remate das obras do AVE, máis a Ministra amosouse esquiva. Do AVE de conexión coa Meseta recoñeceu que “ten o estado máis atrasado” e dixo que “traballarán” no horizonte do 2012

Madrid, 5 Xuño 08. A Ministra de Fomento, Magdalena Álvarez, deu unha resposta esquiva e nada concreta na súa comparecencia no Congreso á pregunta do portavoz do BNG, Francisco Jorquera, sobre a data de remate da conexión do AVE galego coa Meseta e o Eixo Atlántico. Respeito ao Eixo Atlántico, Álvarez afirmou que “esperamos telo rematado nesta lexislatura” e recoñeceu que existen problemas “no acceso a Vigo e no río Ulla”. Engadiu que “ten que estar rematado nesta lexislatura” salvo problemas.

En canto ao AVE de conexión coa Meseta, a Ministra de Fomento unicamente transcribiu que o compromiso era “en torno a 5 ou 6 anos, no horizonte do 2012” pero sen entrar a pronunciarse. Recoñeceu que o Lubián-Ourense e Zamora-Lubián “é o que ten un estado máis atrasado pero o estamos impulsando”. Dixo que se traballará nese horizonte “e pretendemos que sexa así”. Sinalou que o Santiago-Ourense “está avanzadísimo”.
Jorquera reprochou á Ministra a falla de concreción e lembrou que o compromiso do 2013 co Eixo é “na súa totalidade non só de Coruña a Vigo”. Pediulle vontade política para pór enriba da mesa todos os recursos posíbeis enfatizando que existen “dúas Españas ferroviarias”.

O BNG formula os interrogantes sobre o AVE galego

O portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, Francisco Jorquera, dirixíase á titular de Fomento para pórlle enriba de mesa unha serie de interrogantes concernientes en primeiro lugar aos prazos de remate da conexión do AVE galego coa Meseta e con Portugal, ademáis da finalización do Eixo Atlántico ferroviario.

Neste sentido, o parlamentar nacionalista aludiu á inconcreción da Ministra na súa exposición inicial en canto aos prazos temporais, unha inconcreción que tamén está presente na mesma revista do Ministerio citada por Jorquera. “A revista do seu Ministerio peca de inconcreción respeito ao horizonte temporal das obras do AVE que conectan a Galiza coa Meseta e con Portugal. Inconcreción da que vosté tamén foi partícipe na súa intervención”. De aí que pedira á Ministra que concretara os prazos para rematar as obras do tren de alta velocidade galego.

Lembrou a Magdalena Álvarez que “durante a campaña o PSOE, e incluso o Presidente do Goberno, reiterou o compromiso de que a conexión do AVE coa Meseta estaría rematada no 2012 e o Eixo Atlántico no 2013”. Nesta liña, o deputado do BNG advertiu á Ministra que “unha cousa é un retraso de seis meses ou dun ano, e outro é que as obras comprometidas no 2012 e 2013 fiquen diluidas na próxima década”.

Por iso, formulou á Ministra de Fomento preguntas moi claras: cumpriránse os prazos para rematar as obras do AVE de conexión coa Meseta e o Eixo Atlántico? As obras de Zamora-Lubián e Lubián-Ourense, vanse iniciar o vindeiro ano 2009? Porque, recalcou, a maioría atópanse en fase de redación de proxectos.

Tamén inqueriu a Magdalena Álvarez sobre se o Eixo Atlántico entre Ferrol e Tui vai estar listo no 2013?. “Vai executar as partidas orzamentarias deste ano 2008 no que atinxe ao tramo entre A Coruña e Ferrol? Vanse iniciar as obras da saída sur de Vigo conexión con fronteira portuguesa no ano 2009?”.

viernes, 6 de junio de 2008

RAZOAMENTOS


Ay, no me pregunten sobre los plazos del AVE "que se me ponen los pelos de punta"

-Sra MINISTRA DE FOMENTO.


A ver, esto es como cuando tienes obreros en casa. Sabes cuando entran pero no sabes cuando salen

-Sra MINISTRA DE FOMENTO. MAGDALENA ALVAREZ

david pardo





(de LA VOZ DE GALICIA)

EMERGENTES | david pardo «Una obsesión me impide parar hasta que tengo el guión»

Tras estrenar su cuarto corto, este vigués es todo un «hombre orquesta» del cine

David Pardo lleva un ritmo de vida frenético. Por las mañanas da clases de montaje en la Escuela de Imagen y Sonido en Lugo y por las tardes trabaja como operador de vídeo en San Marcos, en la sede de la TVG en los alrededores de Santiago. Aún así, este vigués de 27 años encuentra un hueco para conseguir plasmar las ideas y guiones que se le ocurren en cortometrajes.

Esta semana David ha estrenado su cuarto cortometraje, Canción sen emoción , una historia que narra, a través las vivencias de una joven periodista que prefiere soñar a enfrentarse a la realidad, las inquietudes de la juventud y la lucha para conseguir una vivienda, un trabajo y una pareja. Tardaron un año y medio en acabarlo porque para rodar solo tenían tiempo los fines de semana y para montar este joven vigués tenía que quitarle horas al sueño o esperar al sábado y el domingo. «Había veces que dejaba a medias un efecto el domingo y aunque estaba derrotado el jueves ya no podía aguantar y me ponía a hacerlo al llegar de trabajar», recueda David

Su pasión por los cortometrajes es algo incluso obsesivo. No es capaz de disfrutar de sus producciones cuando están terminadas. Cuando acaba el proceso creativo de un corto empiezan ya a surgir nuevas ideas en su cabeza. Casi enlaza un proyecto con el siguiente. «Es algo que deberían estudiar los psicólogos porque surge una especie de obsesión que no me deja parar hasta que tengo el guión enfilado» De hecho, acaba de estrenar un corto y ya tiene una nueva idea rodando por su mente. Aunque sabe que no va a aguantar mucho tiempo el ritmo de vida que lleva ya se plantea rodarla en verano. Tendrá de nuevo que convertirse en el hombre orquesta del cine y además de guionista, director y montador también tendrá que realizar, no con tanto placer, labores de producción y distribución. Para ello ya ha dado sus primeros pasos para profesionalizar su trayectoria y ha creado la productora Sétimo Ceo que espera que poco a poco se consolide como empresa y le permita tener huecos cada vez más amplios para su faceta creativa.

El Concello prohibirá que se reserven las mesas en la playa de Samil


Los carteles impedirán ocupar las mesas y abandonarlas


Medida importante do CONCELLO DE VIGO ANTE "O QUE ESTA CAINDO"




El Concello prohibirá que se reserven las mesas en la playa de Samil

La policía local vigilará para evitar que se ocupe el mobiliario con bártulos a primera hora de la mañana

MARINA MARBELLA Presentación oficial en España del Marquis 500 Sport Coupé

http://www.marinamarbella.net/mm/esp/noticias/detalle/?tipo=Portada&comienzo=0&id=172












El pasado 31 de Mayo Marina Marbella convocó a los medios de comunicación nacional e internacional, a sus más preciados clientes, empresarios y representantes de grandes firmas de la zona, en sus oficinas del conocido Puerto José Banús en Marbella para presentar en primicia el nuevo Marquis 500 Sport Coupé.

Para dar a conocer este innovador yate, Marina Marbella organizó un cóctel amenizado con un grupo musical y contó con la colaboración de C. De SALAMANCA que exhibió dos joyas automovilísticas el Maseratti Quattroporte y el Maseratti Gran Turismo S.

El 500 Sport Coupé estuvo acompañado del Marquis 420 Sport Coupé y el Marquis 690 flybridge, ambos con el sello de calidad de este Astillero del que Marina Marbella es distribuidor oficial para España, Portugal, Inglaterra, Suecia y Marruecos.

La presentación oficial estuvo a cargo del Sr. Robert VanGrunsven Presidente Marquis Yacths y Juan Carlos Serra, comercial de Marina Marbella que fueron los encargados de desvelar todos los detalles de este innovador modelo, tal y como VanGrusven explicó a los asistentes, se trata de una embarcación dotada de ultima tecnología y los mejores materiales, para esta creación contaron con el prestigioso gabinete de arquitectos italianos Nuvolari & Lenard que haciendo gala de un gran despliegue de ideas han superado todas las expectativas del mundo de la náutica. El Marquis 500 SC es solo el principio de un gran proyecto de la gama Sport Coupé de este astillero que nos sorprenderá próximamente con yates de mayor eslora.

En dicho evento estuvieron presentes los Directores de MARINA MARBELLA, Srs. Lars y Goran Sundberg, el Director Internacional de MARQUIS YACHTS el Sr. Paolo Bencivenni y gran parte del equipo de la empresa, todos disfrutaron de la elegante velada en la que el protagonista brilló con luz propia.