sábado, 19 de diciembre de 2009

Se ha muerto ALBERT RAFOLS-CASAMADA






LA FORMA DEL POEMA



la forma del poema

és un vidre impalpable

recobert de polsim blau

com una pols de núvol

damunt la taula on jeu

com un foc amagat

sota la cendra



tan alta és la llum

que l’ull no l’encalça



el poema té una forma

com un pètal o crit

que esqueixa el silenci

recobert de polsim de veu

en l’hora quieta i clara

com un foc en la neu

clam i tempesta




Recorrer el espacio, pero no echar
una mirada sobre el tiempo. Ignorarlo.
No lo hemos visto, no lo hemos sentido,
menos aún medido.


"Me gustaría que en mi pintura, se respirara el color como yo respiro el color mirando al mar", decía el artista nacido en Barcelona el 2 de febrero de 1923.



Sigo con la lectura DEL PAIS, vaya! Se ha muerto ALBERT RAFOLS-CASAMADA.

Pintor y poeta catalán, nacido en 1923. Aportó una de las obras más coherentes, líricas y personales de la abstracción colorista, que bebe sus fuentes de Matisse, Miró y Rothko. A ellos les debía la importantancia concedida al color, que él estructuraba en un esquema geométrico extraido de su tan admirado Joaquín Torres García.

UNA VACUNA QUE PROPORCIONA ALZHÉIMER



Estoy leyendo en EL PAIS, de ayer viernes un artículo de JUAN JOSE MILLAS..."Dos científicos de la Universidad de Nueva York acaban de inventar el alzhéimer, que viene a ser como descubrir la gasolina. Por lo visto, son capaces de borrar de la memoria los malos recuerdos"......

Coño!!! (Perdon), estamos perdidos CIUDADANOS DE MUNDO...Si eso funciona, rápido sacarán una campaña de PANDEMIA MUNDIAL y todos a vacunarse. Claro que tendrán que sacar una formula buena, que nos borre la memoria de muchos años y todos cual angelitos VOLVEREMOS A VOTAR

EL LIO DE LAS CAJAS


Feijóo dice en Málaga que quiere una gran caja gallega solvente y no dos que se difuminen fuera de Galicia

El presidente de la Xunta, que intervino en el Forún Tribuna Andalucía, pidió al Banco de España el mismo trato que en las fusiones catalanas y andaluzas y aseguró que la Lei de Caixas no permitirá que haya cargos políticos en los consejos de administración de estas entidades



Inyectar a todas las fuerzas vivas de Vigo el espíritu de férrea resistencia de los numantinos, y conseguir "el todos a una" de Fuenteovejuna contra el proyecto del presidente de la Xunta de "llevarse los ahorros de los vigueses y usar a Caixanova para solucionar los problemas del norte". Esa es la gran determinación que lleva a alcalde olívico, Abel Caballero, a abanderar la formación de un frente ciudadano de resistencia a la hipotética fusión de Caixanova con Caixa Galicia.




José García Costas con Abel Caballero, ayer en la comida de Navidad de la Cámara de Comercio

FOTO: M.G.

MI COMENTARIO


Lo de querer enfrentar a Vigo con A Coruña, con unos planteamientos totalmente falsos ha colmado el vaso de mi paciencia. ¿Oculta algo el Sr. Caballero?

(¿Para cuado el cambio de las farolas de Urzáiz?)(Teneis que disculparme los que no sabeis lo de las farolas,pero lo ha prometido, y si no las cambia no tendré más remedio que llamarle "farolero")


Hoy ha declarado unos de "sus jefes", Don José Blanco: "Estoy con Rajoy, menos intervención política en las Cajas y más bancarización"

Ya las cosas se van despejando de todo, AHI TENEMOS LA CLAVE.

El caso es que tanto PP, como PSOE andan revueltos, las CCAA están defendiendo cada una sus planteamientos, así que en Galicia tienen que exponer claramente ante sus ciudadanos sus posturas...

Las dos alternativas son:

Fusión y EL AHORRO DE LOS GALLEGOS PARA LOS GALLEGOS

O

BANCARIZACION- Que las Cajas tomen el camino de la privatización. O sea Desterritorialización.



El Sr. Nuñez Feijóo, supongo que estará sudando sangre....¿PARTIDO O GALICIA?

A VER QUE SORPRESAS NOS OFRECEN A PARTIR DE AHORA

viernes, 18 de diciembre de 2009

Giovanni da Milano





Giovanni da Milano (Giovanni di Jacopo di Guido da Caversaccio) fue un pintor italiano, activo en Florencia y Roma entre 1346 y 1369.

Su estilo, como el de muchos florentinos de la época, está considerado derivado del de Giotto. Vasari lo identificó erróneamente como un estudiante de Taddeo Gaddi, un destacado protegido de Giotto


Natural de Lombardía, la documentación más antigua muestra a Giovanni en Florencia el 17 de octubre de 1346, con el nombre de Johannes Jacobi de Commo, incluido en la lista de pintores extranjeros que vivían en Toscana.

La última documentación existente sobre la carrera de Giovanni es de 1369, cuando se sabe que estaba trabajando en Roma para el Papa Urbano V con Giottino y los hijos de Taddeo Gaddi.

Referencias
«Giovanni da Milano». Grove Art Online. Consultado el 2007-01-31.
«Giovanni da Milano». Web Gallery of Art. Consultado el 2007-01-31.

Giovanni Bonsi







Florencia, Italia, activo entre 1351-1371.

Giovanni Baronzio





Giovanni Baronzio

1344-1362

(s. XIV) Pintor italiano. Las huellas de Cavallini y de Giotto se perciben en su obra. La única pintura existente con firma y fecha es el políptico con la Virgen, santos y escenas de la vida de Cristo (1345).

Biografías y vidas

FERNANDO SE DIVIERTE CON HEYJUDDY

MUSEO VERBUM









“Non existe a hipótese de que as caixas fiquen na situación actual”


GUILLERME VÁZQUEZ APOSTA POLA SOLUCIÓN GALEGA FRONTE Á DESTERRITORIALIZACIÓN DAS CAIXAS QUE PRETENDEN DENDE MADRID



“Non existe a hipótese de que as caixas fiquen na situación actual”



Vigo, 17 Decembro 09. O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, participou este serán en Vigo nun acto público sobre “Caixas de aforro e o futuro económico da Galiza”, no que sinalou que “o Goberno Zapatero criou o Fundo de Reestruturación Ordenada Bancaria, un instrumento para avanzar cara á bancarización das caixas que invade as competencias das comunidades autónomas”. Este encontro forma parte dun ciclo organizado polo BNG para expoñer, en vilas e cidades galegas, as iniciativas nacionalistas para conseguir que o centro de decisión do aforro dos galegos fique en Galiza. Nesta ocasión, Guillerme Vázquez estivo acompañado polo tenente de alcalde, Santiago Domínguez, e por Manuela Rodríguez, responsábel comarcal de Vigo.



Non existe a hipótese de que as caixas fiquen na situación actual, xa que calquera posibilidade de optar aos fundos do FROB pasa por ir a procesos de fusión, explicou Vázquez. “Queremos sinalar a diferenza de trato dado polo Goberno do Estado a caixas e bancos. Aos bancos entregóuselles inxente diñeiro público sen pedir nada a cambio, mentres ás caixas fornéceselles, mais a condición de que se fusionen e de que se concentren, nunha perspectiva evidente de as desarraizar do seu territorio de orixe”, destacou Guillerme Vázquez.



O BNG emprendeu unha campaña en solitario na procura dunha solución galega, defendendo unha posición de País, perante o silencio e a ambigüidade dos dirixentes galegos do PP e do PSOE, e a militancia activa dos seus xefes madrileños en favor da desterritorialización das caixas galegas. A posición de País impulsada polo BNG levou ao Goberno da Xunta a defender publicamente a fusión como mellor opción para Galiza.



Vázquez destacou que se conseguiu que fose “o Goberno da Xunta o que se movese cara ás posicións do BNG, e desde logo non ao contrario. Foi o BNG quen primeiro se posicionou con clareza e sen nengunha ambigüidade a favor da solución galega”. A xuízo do BNG, a decisión política galega debe prevalecer sobre a decisión política do Goberno central.



“Fronte ao modelo de entrega das caixas ao capital financeiro privado, atópase o modelo de participación da Administración pública galega na xestión das caixas, para garantir que efectivamente o aforro dos galegos e das galegas sirva prioritariamente para financiar a actividade produtiva no noso País”, afirmou o portavoz nacional.

Olaia Fernández Davila insiste na necesidade dun Plan de Usos e dun estudo de impacto ambiental


O BNG DENUNCIA O IMPACTO MEDIOAMBIENTAL DA AMPLIACIÓN DO PORTO DE VIGO E ESIXÉLLE AO GOBERNO CENTRAL QUE SE PRONUNCIE



Olaia Fernández Davila insiste na necesidade dun Plan de Usos e dun estudo de impacto ambiental e lembra que o 60% do espazo que se gañe será con recheos de lodos contaminados


Vigo, 18 Decembro 09.- O deputada do BNG, Olaia Fernández Davila, esíxelle ao Ministerio de Medio Ambiente que se pronuncie sobre a segunda fase de ampliación do peirao do Areal ante o forte impacto medioambiental que pode causar na ría de Vigo.



Neste sentido, Olaia Fernández Davila e o tenente alcalde de Vigo, Santiago Domínguez Olveira, presentaron esta mañá en rolda de prensa unha iniciativa que o BNG ven de rexistrar no Congreso dos Deputados na que se lle pide ao Ministerio de Medio Ambiente que interveña.



O 60% do terreo que se gañe será mediante recheos, e ademais con lodos contaminados



A deputada do BNG advertiu de que “o proxecto da Autoridade Portuaria contempla que dos 49.120 metros cadrados que se prevé gañar ao mar, o 60% desa superficie, uns 25.600 metros cadrados, executarase mediante recheos, mentres que só o 40% restante, uns 23.500 metros cadrados, construirase sobre pilotes, o sistema menos agresivo co medio ambiente, xa que permite a circulación da auga”.



Ademais, denunciou que “para os recheos, a Autoridade Portuaria prevé utilizar uns 151.000 metros cúbicos de lodos contaminados procedentes dos fondos do porto de Vigo, así como miles de toneladas de terra e grava procedentes das obras do túnel do AVE”.



“Hai que desenvolver o porto de Vigo, pero respectando o medio ambiente”



Olaia Fernández Davila recoñeceu que “é necesario desenvolver o porto de Vigo, pero hai que respectar tamén o medio ambiente, e este proxecto non o fai”.



“A presidenta da Autoridade Portuaria oculta información”



A este respecto, criticou a actitude da presidenta da Autoridade Portuaria de Vigo, “que primeiro se opuxo a que o proxecto fose sometido a avaliación de impacto ambiental, advertindo ademais de que non había marcha atrás, e agora parece que llo remitiu ao Ministerio de Medio Ambiente, e Medio Rural e Mariño para que este responda se precisa someterse ou non a estudo de impacto ambiental”.



Neste sentido, Davila advertiu de que “a presidenta da Autoridade Portuaria oculta unha vez máis se o proxecto que remitiu ao Ministerio é o primeiro e provisional, do que un fallo do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza declarou que non precisaba estudo de impacto ambiental, ou do segundo e definitivo, que é moito máis agresivo co medio ambiente”.



“É necesario un Plan de Usos, porque aí está o caso do porto de Marín”



Ademais, a deputada do BNG advertiu de que a presidenta da Autoridade Portuaria pretende acometer a ampliación cando o porto non conta cun Plan de Usos, e “cando hai unha recente sentenza do Tribunal Supremo que declara ilegal o recheo de 300.000 metros cadrados no porto de Marín porque a obra tampouco estaba amparada por un plan de Usos”.

CAJAS DE AHORROS


De momento solo quiero manifestar mi ESTUPEFACCIÓN ante todo lo que está ocurriendo ante nuestros ojos de ciudadanos que no entendemos nada.

Primero la pelea por CAJA MADRID, despues nos empiezan a hablar del "estado financiero de las cajas" y finalmente- FUSIONATE O MUERES!

Tal y como lo veo yo...LA CAIXA, entidad financiera catalana a la que todos quisieran parecerse. Ha hecho una política de expansión, bien hecha, con sucursales en todas las ciudades españolas y con una forma de trabajar de acercamiento al ciudadano....

Pero si paso a hacer el análisis de CAIXANOVA, no me parece satisfactorio en absoluto. Oficinas obsoletas, un trato más de funcionario que de empleado. Pido disculpas, pero así lo pienso desde hace tiempo...ESTO ASI NO VA A NINGUNA PARTE. Y si nos referimos a la parte "Uy que sería de Vigo sin Caixanova"- Pues amigos míos, CAIXANOVA, como todas las cajas, es una entidad SIN ANIMO DE LUCRO, lo cual quiere decir que los beneficios tienen que repercutir en las ciudades, en este caso sería Vigo, Ourense y Pontevedra. Porque esa es otra, no olvidemos que CAIXANOVA no es solo Vigo.

¿Que se esconde detrás de todo ese lío y demagogia? Acabo de escuchar al Sr. Alcalde por la radio (aprovecho para recordarle que tiene que cambiar las farolas de Urzáiz como ha prometido), sacando todos aquellos viejos rencores...Señores que los del Norte se quieren llevar nuestras riquezas! y claro, el corazón de viguesa te salta y corres a desenvainar la espada para LUCHAR CONTRA LOS TURCOS, pero... te detienes y piensas. ¿Como se sostiene esto? El alcalde de A Coruña ¿no es socialista tambien? Y ¿Este señor está atacando A Coruña abiertamente? Ummmmm algo huele a podrido en Dinamarca. Todo el mundo seguirá entendiendo la cita (incluso quizás la entiendan mejor) si sustituimos el nombre de la nación escandinava por el del PSOE de Galicia.

Me pregunto si detrás de todo esto, tanto por parte del PSOE como del PARTIDO POPULAR, no hay una maniobra de DESLOCALIZACION. Bueno, tiempo al tiempo, yo seguiré intentando enterarme de más.

jueves, 17 de diciembre de 2009

SAM SAVAGE



Os recuerdo a Firmin porque acaba de salir ,EL LAMENTO DEL PEREZOSO, del mismo autor. -SAN SAVAGE- Me lo he pedido para NAVIDAD, asi que ya os pondré un apuntillo de la obra...(Si me gusta, que espero que si)


-----------------------------
Fausto Beneroso
22 de octubre de 2009

En el primer post que publiqué en Papel en Blanco, os hablaba de las novedades que presentaba Sam Savage y os prometí que hablaría más profundamente de ellas cuando las leyera. Así que como lo prometido es deuda (y quedaría feo empezar prometiendo y no cumpliendo), aquí os traigo a Firmin.




A estas alturas, sobra decir que narra la historia de una rata que nace en una librería de Boston en los años sesenta y que aprende a leer devorando los libros. No me entretendré más en esta información ya dicha anteriormente, así como con la biografía de Sam Savage.

Hay que reconocer que a todos, cuando escuchamos hablar por primera vez de ‘Firmin’ se nos dibuja una sonrisa en la cara y decimos cosas como: ¡qué gracioso! o ¡qué simpática una rata que habla! Sin embargo, cuando empezamos a leerlo no tardamos mucho tiempo en darnos cuenta que la novela no es tan alegre como creíamos, es bastante triste y da que pensar. No quiero decir con esto que no tenga momentos graciosos, los tiene y muchos, dadas las características propias de la historia.


El libro está contado en primera persona por el propio Firmin. Esto me parece un gran acierto de Savage, consigue que desde el primer momento te metas en su piel sin intermediarios. Se hace muy curioso, desde luego, que sea una rata la que nos está narrando.

Pero una vez superada la “impresión” inicial de quién nos habla, nos encontramos con la historia de un personaje que no encuentra su lugar en el mundo. No se siente cómodo entre las demás ratas y él mismo sabe que es diferente a ellas. Genial la parte en la que nos narra la primera vez que se ve en un espejo y ve su aspecto real. Por supuesto, es rechazado incluso por su propia familia.

Será a través de los libros que empieza comiendo (consecuencia de su debilidad para conseguir comida) y termina leyendo, donde creerá encontrar su tabla de salvación. Y así, poco a poco, irá entendiendo (sólo entendiendo) cada vez mejor las emociones humanas. Pero claro, a veces se le olvida las limitaciones que tiene con los humanos.

La novela me parece que está muy bien llevada, consigue que se nos olvide muchas veces que estamos ante una rata, y justo cuando nos apiadamos de ella y estamos dispuestos casi a admitirla como humana, Sam Savage nos saca de ese ensimismamiento y nos deja claro que mejor que no sea así. Están muy bien narrados los momentos en los que nos muestra sus más bajos instintos. A veces, incluso con crudeza. Sus paseos a los cines Rialto son prueba de ello en ocasiones.



Siendo Firmin el gran protagonista de la historia, no nos podemos olvidar de los dos humanos en los que buscará la amistad. Por una parte, está Norman, un personaje muy bien retratado que nos hace recordar a esos libreros que cada vez son más difíciles de encontrar. Por la otra, nos encontramos con Jerry Magoon, considerado por Firmin como el mejor escritor del mundo. Este personaje enternece bastante y es profundamente triste en realidad. Sin embargo, eso no impide que los momentos que más me hicieron reír de la novela sean en los que aparece la sinopsis de los libros que ha escrito. ¡Me parecen geniales, quiero esos libros!

Dignas de mención son también las múltiples referencias literarias que contiene la novela, no podría ser de otra forma, desde luego, desarrollándose en una librería. Si bien es cierto que empieza con muchas (el inicio está plagado y de una manera brillante), para luego ir siendo cada vez menos frecuentes.

En cuanto al estilo y la forma de narrar de Savage me parece bastante fluido y anima a seguir leyendo. Es corta y se nos hace muy amena, por lo que una vez empezada tardaremos poco en acabarla. Sé que hay bastante gente que considera que está sobrevalorada, pero no me lo parece en absoluto.

No diré que sea una obra maestra ni mucho menos, pero por supuesto, la recomiendo a todos los que quieran disfrutar de una novela original, bien escrita y que en su apariencia jovial esconda un trasfondo que nos hace pensar. A mí me ha convencido plenamente y creo que este hombre nos trae un soplo de aire fresco que no viene nada mal en el, a veces, encorsetado mundillo literario.

No hace falta que os prometa que hablaré de El lamento del perezoso, ¿verdad? Ya la tengo en la estantería gracias (de nuevo… ¡qué bien!) a un regalo. De momento, podéis ir disfrutando de Firmin, no os arrepentiréis de leerlo.

Me río para no llorar – otra cosa que, claro está, tampoco puedo hacer -. Ni reír tampoco, ya que estamos, salvo dentro de la cabeza, donde hace más daño que las propias lágrimas.
Seix Barral
Colección Booket
224 páginas
ISBN: 978-84-322-5036-1

Sitio oficial | Ficha en Seix Barral
En Papel en Blanco | Firmin: lectura y vida de una rata de biblioteca , Sam Savage: Novedades por partida doble

miércoles, 16 de diciembre de 2009

Spanish Government’s Overwhelming Optimism…





The poster, for those that aren’t yet amazing at Spanish, reads, “Stop The Crisis, Start A Company”!

Just the ticket I’d say… the country is in economic ruin, you’ve just lost your job, things are looking pretty bleak… I know, why not start a company! After all, that’s easy in Spain – hardly any paperwork involved, and you only need €3,000 in cash or usable assets lying around to get going!

This should solve the country’s economic gloom in no time


COMENTARIO- SIN COMENTARIOS, JA JA (Me lo encontré en internet)

X Premio de Pintura Timoteo Pérez Rubio


Se celebra la décima convocatoria del certamen que el Ayuntamiento de Oliva de la Frontera, la Junta de Extremadura y la Diputación de Badajoz convocan en honor de la memoria del pintor Timoteo Pérez Rubio. Un concurso de participación abierta que cuenta con un total en premios de 11.000 €.


Ficha del certamen

Organiza: El Excmo. Ayuntamiento de Oliva de la Frontera, la Consejería de Cultura de la Junta de Extremadura y la Excma. Diputación Provincial.

Categorías: Pintura.

Plazo de recepción de solicitudes: Hasta el 15 de enero del 2010.

Límites de participación: Cada artista puede presentar un máximo de dos obras.

Requisitos:

- Las obras tendrán un máximo de doscientos centímetros.
- Las obras serán de estilo, tema y técnica libre. No se admitirán obras protegidas con un cristal.

Documentación: Se acompañará un sobre incluyendo los siguientes datos: Nombre y Apellidos, D.N.I., lugar y fecha de nacimiento, domicilio, teléfono y currículo. Deberá acompañar además una fotografía de la obra en soporte digital o impresa con la suficiente calidad para la posterior realización del catálogo del premio.

Los gastos de envió y recogida de las obras serán siempre por cuenta y riesgo de los participantes.

Premios: Se otorgará un primer Premio de 5.000 €, un segundo Premio de 3.000 € y un tercero de 2.000 €. Las obras premiadas pasarán a formar parte del patrimonio del Excmo. Ayuntamiento de Oliva de la Frontera, que podrá exponerlas o cederlas para su exposición.


Más información: Ayuntamiento de Oliva de la Frontera

Invitados de honor. Conmemoración del 75 aniversario del MNAC



El Museo Nacional de arte de Cataluña (España) está de celebración: son 75 años los que han transcurrido desde que se inaugurara. Una efeméride muy especial cuya conmemoración el museo desea compartir mostrando una selección de obras que recorre el arte catalán desde la Edad Media hasta el s.XX.


La exposición ha sido organizada por el MNAC en colaboración con la Sociedad Estatal de Conmemoraciones Culturales (SECC) y cuenta con alrededor de setenta obras principales del arte catalán, muchas de las cuales aún se mantienen en su emplazamiento original o se hayan en colecciones particulares e instituciones repartidas por el extranjero. La muestra ha permitido reunir este conjunto de "invitados de honor" y ofrece la posibilidad de visionar obras de gran calidad artística del románico, gótico, Renacimiento, Barroco, s.XIX y los tres primeros decenios del s.XX.

Para la ocasión, además, algunas de estas piezas "desubicadas" han sido sometidas a una restauración que les ha permitido recuperar su esplendor original -como sucede con la Majestad de Beget o el gran retablo gótico de la Virgen de L'Escala de Joan Antigó-, siendo presentadas fuera de su contexto litúrgico y en conversación con otras obras de periodos próximos. Junto con esta circunstancia hay que apreciar la recuperación que suponen grandes obras del arte catalán que han sido prestadas para el montaje de la muestra, como sucede con el relieve de Pere Oller del sepulcro del rey Fernando I de Antequera (hoy en el Museo del Louvre); una Anunciación de Bernat Martorell (Museo de Bellas Artes de Montreal); la escultura Mediterránea, de Arístides Maillol (Museo de Orsay) o La masovera de Joan Miró (Centro Georges Pompidou), entre otras muchas y sin contar los préstamos provenientes de las propias instituciones y museo catalanes.

Para complementar la celebración de esta ocasión tan especial, el MNAC ha previsto una serie de exposiciones temporales alternativas, así como todo un amplio abanico de diversas actividades entre las que se cuentan conciertos, conferencias, visitas comentadas, actividades en familia, etc.


Más información: MNAC

EXPOSICION- Jerusalem



Uno de los más inspiradores cantares de la historia ha sido el estímulo detonante de la obra del catalán Jaume Plensa, Jerusalem. Un total de 18 gongs suspendidos, donde han sido grabados fragmentos del Cantar de los Cantares, se presenta en el Espacio Cultural El Tanque (Canarias, España) en recuerdo de una ciudad bíblica que un día fue sinónimo de belleza y amor.


Mítica y sagrada, la ciudad de Jerusalén se levanta sobre los cimientos de las tres religiones del libro y su nombre evoca en la memoria a partes iguales tanto la ley de dios como, hoy día y por desgracia, el enfrentamiento étnico. Sin embargo, hubo un tiempo, tal y como dejó escrito Salomón, en que fue sinónimo de encuentro. Jaume Plensa recupera la complejidad de su recuerdo en una muestra donde la luz, el sonido, la reflexión y la belleza se entremezclan, ofreciendo una experiencia tan personal como variada.

Tras su paso por Es Baluard en Palma de Mallorca, ahora esta instalación, creada ex profeso en 2006 para el Aljub del museo balear, llega al Espacio Cultural El Tanque, un centro dependiente del área de Cultura del Gobierno de Canarias concebido como medio para mostrar la creación contemporánea. La muestra pone un broche de oro al programa anual de exposiciones y acerca al público la obra de uno de los artistas de mayor trascendencia de los últimos años, reciente ganador del Premio Marsh de Escultura Pública, por medio de esta sorprendente composición en la que el amor subyace como elemento común.


Más información: Gobierno de Canarias

Don Juan vuelve a Sevilla


Burla, burlando, el amante más famoso de toda la historia regresa a la ciudad que le daría vida de mano de Tirso de Molina. El fraile creó un personaje atemporal con una intención moralista; no pudo prever, sin embargo, el atractivo de la trasgresión y, así, surgió el mito: Don Juan. Un libertino que alcanzaría fama mundial y que conocería posteriores versiones muy diferentes en distintos medios. Ahora, una original exposición recoge algunas de estas visiones en una muestra organizada por la Sociedad Estatal de Conmemoraciones Culturales y distintas instituciones sevillanas, que podrá visitarse en la Sala Santa Inés (Sevilla, España) hasta el 14 de febrero del próximo año.


Arquetipo literario de la seducción y el engaño, Don Juan Tenorio nació en el s.XVII asociado a la imagen que ha llegado hasta la actualidad, si bien su vocación conciliadora de la existencia del libre albedrío sufriría una importante reforma en el Romanticismo con Zorrilla al pasar su redención por la obligatoriedad del amor. De esta manera, la evolución del personaje a lo largo de las diversas versiones conformaría una leyenda hoy día más próxima al amante que al burlador, aunque la carga trágica de la insatisfacción ha permanecido latente en el mito (en el cual una buena parte de la crítica ha querido ver incluso una extraña metáfora de la homosexualidad, al precisar Don Juan siempre de un forum de oyentes masculinos que aprecien sus andanzas).

En cualquier caso, Don Juan posee un lugar propio en la literatura, engrosando la lista de prototipos nacidos en los siglos de oro españoles. Una figura que posee su reflejo en las artes plásticas, de forma anecdótica sin embargo; motivo por el cual se hace aún más interesante la exposición "Visiones de Don Juan", destinada a mostrar algunos de los principales modelos que darían a luz autores como Molière, Byron (y su inconclusa y sarcástica creación), Prosper Mérimée, Choderlos de Laclos (en una cortés y cruel clave), Espronceda, o Lorenzo da Ponte y Mozart (en su versión musical), entre muchos otros.

Trescientas piezas, reunidas por La Sociedad Estatal de Conmemoraciones Culturales (SECC), el Ayuntamiento de Sevilla y la Consejería de Cultura de la Junta de Andalucía, ofrecen por primera vez una mirada en profundidad sobre las diversas reencarnaciones del arquetipo, destinada a recuperar al personaje original de Tirso mediante el análisis de su origen y evolución. Una muestra que cuenta con la colaboración del Instituto Cervantes y donde pueden apreciarse obras, cedidas por instituciones de todo el mundo, de autores como Henri Rousseau, Fragonard o Madox Brown, que se complementan con diversas piezas en papel, entre las que se encuentran la partitura original de Mozart para Don Giovanni, el libreto de Da Ponte y el cartel del estreno de la ópera en 1787, sin contar los diversos estudios centrados en esta figura compleja, ensoñadora y universal.


Más información: SECC

Matthias Stom










Matthias Stom or Matthias Stomer (c. 1600, Amersfoort (?) – despues de 1652, (?)) fue un pintor holandés de la edad de oro, considerado como uno de los maestros del Caravaggismo en Utrecht. Stom pasó la mayor parte de su vida artística en Italia. Se conservan 200 obras suyas.

Se supone que Stom nació en la zona de Utrecht, pero los detalles sobre su vida son algo vagos. Una primera mención sobre Stom data de 1630 debido a que vivía en la misma localidad en que Paulus Bor había vivido unos pocos años antes. Fue discípulo de Gerard van Honthorst en Rome despues de 1615. Se quedó en Roma hasta 1632 y despues viajó a Napoles, donde se quedó hasta 1640. Luego se trasladó a Palermo, y realizó cuadros para las iglesias en Caccamo y Monreale.


Vendió tres cuadros a Antonio Ruffo, duque de Messina. No se sabe donde murió, quizas en Sicilia, pero tambien es posible que fuese en el norte de Italia, porque en 1652 pintó un retablo para la iglesia de Chiuduno.

Su hijo o nieto, Mattia (il giovane) Stomer (1649-1702), tambien fue pintor.



Stom tenía mucha influencia del pintor barroco Caravaggio y de sus seguidores, utilizando su estilo del claro oscuro. Su obra representa normalmente escenas religiosas. Es apreciado por la psicologia y el tratamiento arcilloso de las caras. No inició el movimiento barroco, como su homólogo Caravaggio, pero ayudó a llevarlo a nuevas alturas y esplendor.

References
^ Dutch Masters
^ Liedtke, W. (2007) Dutch paintings in the Metropolitan Museum, p. 848.
^ Matthias Stom at the Netherlands Institute for Art History
^ Stomer at University of North Carolina Artists Profile. Retrieved Jan. 28, 2008.
^ Encyclopedia.com
^ Stomer at University of North Carolina Artists Profile