domingo, 15 de febrero de 2009

THOMAS DEWING







Thomas Dewing (1851 - 1938) fue un pintor estadounidense nacido en Newton Lower Falls, Massachusetts. Estudió en la Académie Julian de París, aunque completó su dformación en la ciudad de Nueva York. Se casó con otra pintora muy relacionada con el mundo del arte, Maria Oakey Dewing.

Su trabajo se encuadra en el tonalismo, un subgénero del ascetismo inglés. Dewing escogía preferentemente la figura femenina como vehículo de expresión artística; leyendo, tocando música, escribiendo, sus figuras muestran una vida interior insulsa, etérea, distante hacia el espectador. La armonía en los colores de la composición y su delicadeza no contaron con el apoyo de todo el mundo artístico: de hecho, se le acusó de misógino. Dewing rara vez pintó otra cosa que no fueran dichas lánguidas figuras femeninas.

jueves, 12 de febrero de 2009

John Singer Sargent











John Singer Sargent (12 de enero, 1856 – 14 de abril, 1925) fue el retratista con más éxito de su época, así como un pintor con talento en la la representación de paisajes y acuarela. Fue un expatriado de Estados Unidos que pasó gran parte de su vida en Europa. Sargent nació en Florencia, Italia de padres americanos. Estudió en Italia, en Alemania y en París con Emile Auguste Carolus-Duran.

Los retratos de Sargent revelan la individualidad y la personalidad de los retratados. Sus más ardientes admiradores piensan que sólo es comparable con Diego Velázquez, uno de los pintores que más influyó en él. La influencia más clara del maestro español se encuentra en el cuadro Las hijas de la familia Boit (The Daughters of Edward Darley Boit), realizado en 1882. Intenta captar el aire velazqueño de los interiores de los edificios, tal y como lo representa Velázquez en sus Meninas. El retrato que hace Sargent de Madame X, en 1884, que fue uno de los favoritos del artista, es considerado actualmente uno de sus mejores trabajos. Sin embargo, al vetar sus obras en una exposición del Salón de París (1884) provocó que Sargent se fuera a vivir a Londres y, además, decidió retratar sólo a las bellezas exóticas de la época, como Rosina Ferrara de Capri o la modelo española expatriada Carmela Bertagna

A pesar de que Sargent vivió en Estados Unidos menos de un año, allí se encuentran algunos de sus mejores trabajos, que incluyen decoraciones para la Biblioteca Pública de Boston. Retrató a algunos de los presidentes de Estados Unidos: Theodore Roosevelt y Woodrow Wilson.

miércoles, 11 de febrero de 2009

VII Certamen de Pintura Iberdrola-Universidad Miguel Hernández


La Universidad Miguel Hernández y la empresa Iberdrola convocan un certamen con la intención de promover la actividad artística en España. Pintores, fotógrafos, ilustradores y demás artistas nacionales o residentes en España podrán inscribirse y optar a un primer premio de 6000 euros y un accésit de 2500 euros.


Requisitos


Pueden participar todos los artistas españoles o residentes en España presentando una única obra que no exceda los 2 metros x 1’80 metros, con absoluta independencia temática y estética, pudiendo entregar creaciones mixtas utilizando diversas técnicas y composiciones. Asimismo, se deberá adjuntar, en un plazo comprendido entre el 3 y el 31 de marzo de 2009, una ficha de inscripción, una fotocopia del DNI, una foto en color de la obra en formato JPG y 300 ppp de resolución (indicando el título, la técnica y las dimensiones), los datos personales del autor y un dossier documental con un breve historial artístico del concursante con información de sus recientes producciones, catálogos, reseñas, etcétera.
Premios

Iberdrola junto a la Universidad Miguel Hernández han establecido un primer premio dotado con un total de 6.000 euros y un accésit de 2.500 euros que serán otorgados en base a la deliberación de un mínimo de tres jueces a un máximo de diez, nombrados por el rector de la universidad. Las obras premiadas se cederán a dicha universidad, que adquirirá el derecho de propietario con las concesiones que ello conlleva.




Más información: Universidad Miguel Hernández

Tarsila do Amaral- exposición


La Fundación Juan March exhibirá en Madrid la primera muestra individual de la artista Tarsila do Amaral en España: la vanguardia brasileña, el cubismo y el tropicalismo se citarán en una exposición centrada en los años veinte, donde el motivo en torno al que se articula la muestra es Brasil, sus colores, formas y vegetación que convergieron en la mente de Tarsila para convertirse en un emblema del modernismo brasileño.


Entre Brasil y París


El dualismo artístico de Tarsila do Amaral se muestra en la constante pugna entre las dos culturas de las que bebe: su país natal, Brasil, y Europa, ejemplificada en sus viajes a París. Estos dos espacios constituyen una dialéctica que, lejos de desembocar en la victoria de uno y la derrota del otro, produce una asimilación de conceptos que cuajaría en su original obra. Al respecto, el director de la Fundación Juan March, Javier Gomá, ha comentado que “lo que está en juego en esta exposición es si una cultura se come a otra. En una novela negra, Tarsila sería una especie de agente doble, que va a París, asimila, vuelve a Brasil y saca lo mejor de la modernidad". La artista de Sao Paolo no se inclina por una u otra vertiente, sino que hace de la oposición algo constitutivo, una asimilación que erige su peculiar arte y que lo dota de un interés excepcional al presentar la adaptación de conceptos de la vanguardia europea por la tradición brasileña.
Antropofagia

Tarsila do Amaral se nutrió del cubismo en sus viajes a la capital francesa. En los talleres de Léger, Gleizes y Lhote se forjó su pasión por esta corriente vanguardista, a la que posteriormente uniría la estética primitivista promulgada por Oswald de Andrade como vínculo con la tradición brasileña. Así, como comenta Juan Manuel Bonet, comisario invitado de la exposición, "volvió a Sao Paulo y, como quería ser una artista brasileña, pintaba como Léger pero se le colaban palmetas en sus cuadros”. De ahí deriva la idea de “antropofagia” que recogería la artista: un indígena brasileño engullendo la tradición occidental del europeo; una idea en la que pivota su obra y sirve para comprender su carácter. En la muestra de Tarsila do Amaral en la Fundación Juan March se incluyen otras obras de artistas modernistas brasileños tales como Vicente do Rego Monteiro o Anita Malfatti.




Más información: Fundación Juan March

Antonio Mingote. La vida cabe en un dibujo- EXPOSICION


La obra gráfica del polifacético Antonio Mingote será exhibida en una gran retrospectiva organizada por el IVAM, donde el cáustico humor recorrerá, en dieciocho pinturas y más de noventa dibujos, su dilatada carrera. Humorista gráfico, escritor, periodista y miembro de la Real Academia Española, a sus 86 años Mingote es un testimonio excepcional y activo contribuyente de la cultura hispánica, muestra de ello es el compendio presentado que viaja desde los años cuarenta hasta la actualidad.


Humor gráfico en un museo


Antonio Mingote (1919) ha sido uno de los mayores exponentes del humor gráfico español; mediante el agudo ingenio de sus dibujos e ilustraciones ha expresado, sin restricciones pero sin caer en “la zafiedad y la grosería”, los hechos que sucedían en la política y sociedad del momento. Éste se preguntaba, justificando lúcidamente la presencia de su producción en un museo, si “es que no hay humor en Velázquez, Rembrandt o El Bosco”. Leandro Navarro abraza la consideración de Mingote y le define como "un genio, inagotable" aplaudiendo la iniciativa del IVAM de albergar “un arte distinto” . Por su parte, Consuelo Ciscar, la directora del museo valenciano, profirió que el artista en cuestión es "un maestro de la figuración cómica que destaca de manera ocurrente los momentos y las situaciones más punzantes que día a día construyen la realidad social de la contemporaneidad para aplicarles un componente de irracionalidad que permite digerirlas con simpatía".
Cuarenta años de producción


Entre la prolija obra de Mingote expuesta en el IVAM -90 dibujos y 18 pinturas- se encuentran portadas de la histórica revista La Codorniz, cinco álbumes de bocetos de El Quijote, ejemplares del semanario Al Loro, el grabado Velázquez pensativo, diversas muestras de La pareja siniestra y, en boca del artista, “obras de las que no tenía ni noticia”. Una amplia, minuciosa y cuidada retrospectiva que muestra un hondo respeto por Antonio Mingote, una figura cuya obra es patrimonio de una época y un país, cuyos trazos dejan entrever, entre ironía y sarcasmo, los aspectos, problemas e inquietudes fundamentales que han acompañado a la sociedad a lo largo de casi medio siglo, una forma de ver el mundo a la que otros autores como Miguel Mihura, Tono, Wenceslao Fernández Flórez y Edgard Neville que bebieron de Ramón Gómez de la Serna y a los que Mingote alaba, también se adhieren.




Más información: IVAM

De feria en feria


Esta semana la capital de España rezuma vanguardismo; a la inauguración de hoy de la feria de arte contemporáneo ARCO hay que sumarle las venideras Art Madrid y DeArte a lo largo de esta semana. Tres puntos de encuentro que acercan todo el panorama artístico actual a visitantes, galeristas y compradores y que sitúan a Madrid, un año más, en el punto de mira del mercado del arte. A destacar la presencia de la India como país invitado en ARCO, la promoción de artistas jóvenes de ArtMadrid, o el apoyo al arte nacional de la feria DeArte. Propuestas para todos los gustos que podrán disfrutarse alternativamente hasta el 16 de febrero de 2009.


ARCO
DEL 11 AL 16 DE FEBRERO

La feria de Arte Contemporáneo llega a su 28ª edición con una apuesta por los mercados emergentes y el arte de más reciente creación. Una cita a la que han acudido alrededor de 200 galerías y más de 2.000 artistas que ofrecen una visión de conjunto de la creación contemporánea nacional e internacional. Esta última bien representada por el país invitado este año: la India; un mercado en expansión que cuenta en ARCO con una selección de galerías y artistas de primer nivel. Junto con esto, es destacable la presencia en esta ocasión de los innovadores programas patrocinados SOLO PROJECTS, EXPANDED-BOX (con la subsección CINEMA, dedicada en exclusiva al videoarte) y PERFORMING ARCO.

Más información: ARCO Madrid


ART MADRID
DEL 12 AL 16 DE FEBRERO

Considerada la segunda feria de arte contemporáneo más importante de España, Art Madrid centra sus recursos en esta 4ª edición en el arte español y novel. Galerías de 15 comunidades autónomas convierten a esta feria en el encuentro con más amplia representación autonómica: de las 74 galerías participantes, 61 son españolas. Además, Art Madrid reúne en esta edición un conjunto de galerías internacionales y propone un acercamiento al arte latinoamericano y al arte emergente más joven (mediante los programas Young Art y Art Show). Art Madrid apuesta por la calidad, "tratando de equilibrar el balance entre arte moderno, arte contemporáneo, arte emergente y nuevas tecnologías" en un ambiente propicio para "el encuentro entre galeristas y coleccionistas".

Más información: ART MADRID


DEARTE
DEL 13 AL 16 DE FEBRERO

Con un lema como "El arte en estado puro", la feria DeArte centra sus objetivos en "ofrecer al coleccionista y al gran público arte de calidad intelectual y económicamente asequible". Cuenta con una participación de galerías exclusivamente españolas y una selección de artistas -jóvenes y veteranos- escogidos en base a su reconocida profesionalidad. Asimismo, en esta octava edición DeArte contará con una selección de muestras de la vanguardia histórica.

Más información: DEARTE

martes, 10 de febrero de 2009

Thomas Eakins




(EEUU, 1844-1916)
Uno de los pintores realistas estadounidenses más importantes del siglo XIX. Trabajó al margen de los estilos europeos contemporáneos, convirtiéndose en el primer artista importante después de la Guerra Civil estadounidense (1861-1865), al realizar una obra profunda y llena de fuerza extraída directamente de la experiencia de la vida de su país. Nació en Filadelfia el 25 de julio de 1844 y estudió dibujo en la Academia de Bellas Artes de Pennsylvania desde 1861 a 1866. Al mismo tiempo estudiaba anatomía en la Escuela de Medicina Jefferson, que le llevó a sentir un gran interés durante toda su vida por el realismo científico. Eakins vivió tres años en París, desde 1866 a 1869, donde estudió en la Escuela de Bellas Artes. Recibió gran influencia de las obras de maestros del siglo XVII, en particular de Rembrandt, José de Ribera y Diego Velázquez, que le impresionaron por su realismo y penetración psicológica.

En 1870 regresó a Filadelfia donde habría de pasar el resto de su vida. Los cuadros de Eakins muestran escenas y personas cotidianas de Filadelfia, sobre todo de su vida familiar y de la de sus amigos. Puso en práctica sus inclinaciones científicas en obras con barcos de vela, remeros y temas de caza, en los que dibujaba la anatomía del cuerpo humano en movimiento. Pintó varios cuadros con escenas que transcurren en hospitales, de gran tamaño y fuerza expresiva, entre los que destaca La clínica Gross (1875, Escuela de Medicina de Jefferson, Filadelfia), en la que combina un detallado realismo (el tema es una operación quirúrgica) con una agudeza psicológica en el retrato del cirujano, el doctor Gross. Como director de la Academia de Bellas Artes de Pennsylvania introdujo la innovadora asignatura de anatomía y disección, así como la perspectiva científica, lo cual revolucionó la enseñanza artística en Estados Unidos. Sin embargo, su insistencia en hacer estudios de desnudos escandalizó a las autoridades de la Academia que le obligaron a renunciar a su cargo en 1886.

Durante la última época de su carrera artística el interés científico de Eakins quedó desplazado por el estudio de la psicología y la personalidad dedicándose al retrato de amigos, científicos, músicos, artistas y clérigos. Además de su magistral plasmación de la personalidad, estos retratos se caracterizan por un realismo absoluto y por un sentido escultórico de la forma que se evidencia en el marcado volumen de las cabezas, cuerpos y manos de los retratados. Un buen ejemplo de sus retratos de cuerpo entero es La canción patética (1881, Galería de Arte Corcoran, ciudad de Washington), que muestra la figura erguida de un cantante con una túnica de rica seda, recortada contra la tenue luz del cuarto de música. Aunque ninguna de sus obras le proporcionó popularidad y fortuna, Eakins ejerció una profunda influencia, como pintor y profesor, en el desarrollo del naturalismo en los Estados Unidos. Su acercamiento realista a la pintura fue demasiado adelantado para su época

Gifford Beal





Gifford Beal, artista norteamericano, (24 de enero de 1879 - 5 de febrero de 1956) pintor de gran éxito, acuarelista, grabador y muralista.

John Sloan



(Lock Haven, Pennsylvania, 1871-Hannover, New Hampshire, 1951) Pintor estadounidense. Integrante de la Ashcan School y del Grupo de los Ocho, plasmó la frenética vida urbana con un estilo espontáneo e inmediato, de colores neutros.

La niña de 12 años que silenció a la ONU por 5 minutos

Esto no podrás verlo ni escucharlo en la televisión, la radio ni la prensa, y posiblemente nadie nos haga referencia a ello.

MANIFESTACION EN SANTIAGO- GOBERNE QUEN GOBERNE



ás 12:00 dende a Alameda manifestación "Goberne quen Goberne, Galiza non se Vende"
ás 17:30 na Sala Nasa, último concerto da Caravana Galiza Non se Vende onde tocarán os grupos: Os da Ría, The Homens, Quempallou e Dakidarría.

GALIZA NON SE VENDE

Desde A Guarda a Ribadeo, desde O Courel á Terra Cha, un terremoto de especulación e depredación da terra e do mar está destruíndo a nosa natureza, a nosa paisaxe e a nosa forma de vida. Está destruíndo, polo tanto, a propia identidade de Galiza, a nosa cualidade de vida, a das xeracións vindeiras e mesmo ó planeta.

Pontedeume

Graves problemas urbanísticos. Máis de 200 vivendas están marcadas con algún expediente sancionador. Os promotores pretenden triplicar o chan urbanizábel no novo PXOM, cando o crecemento vexetativo da poboación é negativo
Fusquenlla

As Pontes
Unha das centras máis contaminantes de Europa

Mina de As Pontes

Oco da mina da que se extrouxo o lignito que mantivo a central de As Pontes. Esgotado este, a empresa decide encher o oco para facer un gran lago artificial, utilizando as augas do río Eume. De realizarse este proxecto, tanto o río como o Parque Natural das Fragas do Eume correrían serio perigo

mugardos
Un auténtico polvorín na ría de ferrol: a planta de gas de Reganosa.

Serpentinas de Melide "concentradas"

Un dos puntos de maior interese botánico da Península está a ser destruido por un parque empresarial en crecemento, un parque eólico e sobre todo polas concentracións parcelarias e transformación dos terreos para pasteiros e o cultivo de piñeiros e EUCALIPTOS! A zona sur das serpentinas (Barazón) foi incluída no Banco de Terras xunto con outras terras que sí son fértiles.

Canteira de Rande (Ortigueira)

Debaixo deste entullo atópase a fraga de ribeira e mais a canle do rio Esteiro, que perde o seu curso soterrado baixo os refugallos de lousa que tamén contaminan as súas augas. A canteira de Rande están a ocasionar enormes danos no río e o seu entorno coa complicidade das autoridades medioambientais, que ignoran as denuncias.


O Mar

A Ría de Vigo é unha unidade funcional físico biolóxica (Coma quen di, un ser vivo. O longo deste artigo, axudados por gráficas e animacións, veremos como respira, como se move, como palpita, como se renova.

Monteferro

Monteferro, o PXOM de Nigrán e a Foz do Miñor

Porto deportivo de Canido

Depuradora do lagares: Verte ó río cada segundo 900 litros de augas residuais sen tratar: Información aquí:


Bouzas: Amplación do recheo

Teis: Porto deportivo ilegal e depuradore deficitaria



Chapela: Aterramentos de Frioya, Pescanova a Aucosa



Redondela: Outra depuradora inútil, e van...


Arcade: Contaminación por Chumbo e depuradora deficiciente.


Vilaboa: Connorsa e depuradora deficitaria


Domaio: Varaderos Domaio e Fandicosta


Moaña: PAXOM aniquilador e depuradora deficitaria.

Cangas: Porto deportivo de luxo e depuradora deficitaria

O Courel
Canteira da Campa: A Xunta legalizou no 2007 esta canteira despois de 20 anos funcionando sen autorización e cunha orde de paralización dende 2002. Outras 26 concesións de mineiras a ceo aberto están a provocar, ante a indiferencia das autoridades ambientais enormes danos nun Espacio Natural e protexido na Rede Natura, un dos lugares con maior biodiversidade de Europa, ateigado de hábitats e especies protexidas. GNSV reclama o recoñecemento integral do Courel como Parque Natural e a paralización deste proceso que ameaza con destruír de xeito irreversible unha das paisaxes mais singulares do País.

Ortigueira. Parque- Mar

Parque-Mar: Esta urbanización de 67 vivendas estase a construír na zona de protección do castro Campo da Torre vulnerando o planeamento urbanístico. As autoridades de Urbanismo teñen coñecemento desto desde o inicio da obra, permitindo ata o momento o seu progreso. Tampouco Patrimonio esixe a súa paralización pese a non ter emitido o informe preceptivo para que o Concello outorgara a licencia.

Ortigueira PXOM

PXOM: O Concello de Ortigueira presentou en trámite de avaliación inicial un novo planeamento que, de aprobarse, permitiría construír, nun municipio con decrecemento demográfico, 5400 vivendas en oito anos, e a urbanización de grandes extensións de zonas rurais, moitas nos primeiros 500 metros de costa incluídas na Rede Natura.


Barreiros

Barreiros é un dos municipios da Mariña mais afectados pola cobiza dos promotores e o urbanismo descontrolado. Cun censo de uns 3.800 habitantes, no 2006 tramitou mais de 6000 vivendas sen garantía algunha de dispoñibilidade de servicios urbanos. Esta situación obligou á Dirección Xeral de Urbanismo a intervir para suspender as normas de planeamento urbanistico e anular 345 licencias ilegais.

Foz

Foz é outro municipio ameazado pola febre constructora e o crecemento urbanístico desordenado, insustentable e salvaxe. O concello outorgou licencias en 2006 para 3.600 vivendas. Un dia antes de ser suspendido o planeamento urbanístico pola Xunta, o alcalde deu licencia para construír 1.343 vivendas.

San Cibrao (Cervo)

O desorden urbanístico provoca danos irreparables no Patrimonio. Neste concello está sendo posible edificar sobre un castro inventariado: O Castro da Atalaia, a 30 metros escasos do mar. O concello permitiu a desfeita de gran parte do xacemento a pesar de existir unha orde de paralización de Patrimonio. As obras continúan e parte dos restos arqueolóxicos se atopan nas escombreiras.

Valdoviño

O Concello deu permiso para construír unha urbanización de 17 chalés en A Frouxeira, a poucos metros do mar, no contorno inmediato dun castro e nunha zona de importancia medioambiental incluída na Rede Natura 2000 (zona LIC e RAMSAR). Non se pode ter maior deleixo polo patrimonio natural e cultural.

Central de Meirama

Central térmica de UNIÓN FENOSA que, como a das Pontes, se abastecerá a partir deste ano só con carbón de importación. En 2006, emitiu case 4 millóns de toneladas de dióxido de carbono, o principal gas causante do cambio climático. Ademais é un importante foco de contaminación atmosférica (partículas, óxidos de nitróxeno, dióxido de xofre,...).

Miño

Miño “Costa Anácara”: Posiblemente a maior aberración urbanística do país. Mais de 1300 vivendas construídas pola promotora Fadesa Inmobiliaria, sen depuradora nin rede propia de abastecemento de augas, que duplicará a poboación de Miño en temporada estival. O Concello de Miño ten unha sentenza do TSXG en contra da irregular adxudicación dos mais de un millón de metros cadrados de solo forestal onde se ubica a macrourbanización. Os ecoloxistas denuncian a contaminación por lodos dos bancos marisqueiros que provocan agora as obras e o enorme volume verquidos fecais sen depurar que vai supoñer a urbanización.


Sanxenxo

Prototipo de crecemento urbanístico salvaxe e de especulación vinculada a construcción de vivendas de segunda residencia. O Concello aprobou en 2003 un PXOM que vai a permitir a construcción de mais de 11.000 novas vivendas.Delas, 2400 xa están xa en obras, a metade a menos de 100 metros do mar, o resto case por completo na franxa litoral dos 500 metros e invadindo zonas forestais e de gran valor paisaxístico como Punta Festiñanzo.

Pontevedra (ENCE)

ENCE: O complexo papeleiro é unha das industrias mais contaminantes e perniciosas do país. As instalacións de Lourizán estan a provocar serios prexuízos sobre a saúde e a calidade de vida dos pontevedres, En 2002 foi condenada por delicto ecolóxico polos verquidos contaminantes á ría, e xunto coa sua filial NORFOR é responsable da imposición do nefasto modelo forestal que extendeu o monocultivo de eucalipto por toda a comunidade.


Muras

Canteira Angelita: Foi obxecto de trato de favor polo anterior goberno da Xunta ao excluír, estando proposta,a zona onde se ubica da Rede Natura 2000, e ao permitir que comezase a súa explotación sen autorización da Xunta nen licencia municipal, das que aínda carece. Tamén se permitiu que a canteira saíse fora das zonas de explotación que tiña delimitadas e invadise terreos incluídos no LIC Serra do Xistral, no que se atopan habitats prioritarios que a Directiva Europea considera en perigo de desaparición. A pesar desta situación de ilegalidade, a empresa que explota a canteira obtivo un millonario contrato da Xunta para proveer a Cidade da Cultura.

Campo de Cotaredo

O Campo de Cotaredo é un espazo situado en pleno centro de Compostela que conta con valores patrimoniais (alberga unha aldea, Cotaredo, alén de varias casas, fornos e hórreos) e naturais (cunha mestura de diferentes hábitats: bosque de ribeira, hortas abandonadas hai poucos anos, prados e leiras organizadas en socalcos,...) que está a piques de desaparecer para constrúir vivendas e un "parque". a destrución innecesaria dun espazo verde, salvaxe e natural. Unha destrución nnecesaria porque nun concello con 8.000 vivendas baleiras (datos do INE) a prioridade (desde un punto de vista ambiental e social) debe ser poñer en uso esas vivendas e protexer os anacos de biodiversidade que aínda perviven na cidade.


Serra do Xistral

A Serra do Xistral é un dos espazos de montaña máis valiosos de Galiza, está catalogado como LIC e incluído na Rede Natura. Os 27 parques eólicos construídos neste espacio provocaron ademais de danos na paisaxe e no seu rico patrimonio arqueolóxico, unha seria degradación nun dos mais singulares ecosistemas de Europa; as turbeiras activas de cobertor, declaradas “hábitats naturais prioritarios” pola Unión Europea.


Ria de Arousa

Tamén a Ría de Arousa evidencia un deterioro continuado. A perda de calidade das augas e o meio mariño xa ten chegado a traducirse en importante disminución de produtividade (nomeadamente a marisqueira) ou en falta de calidade sanitária do meio e dos produtos (incremento de Zonas C). Os vertidos que se realizan aos rios Ulla e Úmia (ocupación das marxes fluviais, canalizacións, a prática da agricultura química, verquidos industriais) constituen unha das principais achegas de contaminantes ás rias, pero hoxe a presencia de restos fecais é un dos marcadores que mellor determinan o preocupante nivel de contaminación da ría. O problema non só é por falta de depuradoras: Os motivos da degradación do medio son o crecemento urbanístico excesivo, a actividade turística e industrial e as infraestructuras realizadas sen unha planificación racional e respectuosa cos hábitats e ciclos. De continuar o mesmo modelo económico e a falla de planificación territorial, é previsible un agravamento do deterioro de consecuencias inavaliables.

Carballeda de Avia

Futuro macroparque de tratamento de refugallos do sur galego( mal chamado parque medioambiental de Carballeda de Avia ). Esta ubicado entre Ribadavia ( a menos de 2 Km ) e Carballeda de Avia , o pe da A-52 e o regato de maquias.

Merexo

Pequeno pobo tradicional e pesqueiro nun entorno idílico que vai ser completamente rodeado polos 270.000 metros cuadrados de plástico que ocupará a ampliación da piscifactoría da multinacional Stolt Sea Farm. A instalación proxectada agrede ferozmente o entorno natural e o espacio humano no que este se integra harmónicamente, afectando ás actividades tradicionais e a calidade de vida das xentes que o habitan. A administracción se propón alterar para sempre a vida dos veciños de Merexo en nome dos intereses dunha multinacional, desoíndo implacablemente as suas protestas.

Quilmas
O novo Plan de Acuicultura presentado pola Conselleria de Pesca, prevé unha ampliación da piscifactoría da empresa Solt Farm que vai ocupar un espacio de alto valor ecolóxico excluído sen razón dos espacios protexidos da Rede Natura que o rodean, e que de seguir funcionando como ata agora, verterá medio millón de metros cúbicos de augas contaminadas ao mar. A pequena poboación de Quilmas, unha xoia etnográfica en si mesma, vaise ver afogada por 240.000 metros cadrados de cemento que deshumanizarán o seu entorno e ferirán duramente a magnífica paisaxe. Mais


Corrubedo
O Parque de Tecnoloxía Alimentaria mais grande de Galicia (308.000 metros cadrados) vai ser instalado na zona do Corgo do Cabo Corrubedo, excluído para ese fin do LIC Complexo Húmido de Corrubedo (Natura 2000). Unha paisaxe ate agora incólume, un dos espazos de mais alto valor ambiental e a riqueza pesqueira e marisqueira dun lugar ata o momento explotado de xeito respectuoso e sustentable van a ser irreversiblemente degradados por instalacións moi contaminantes e de enorme impacto visual.


Parques eólicos Muxía I e Muxía II

Un litoral acosado: Soportou a catastrófica marea negra do Prestige e logo librouse dunha macropiscifactoría de que se proxectaba instalar en Cabo Touriñán, porque se considerou unha instalación impensable nun dos nosos espazos emblemáticos; pero isto non é obstáculo para que agora, o mesmo goberno considere viable a instalación de dous agresivos parques eólicos: 76 aeroxeneradores ao longo dos 10 Km que van de cabo Touriñán ate Muxía ameazando unha das paisaxes mais valiosas da xeografía galega

Camelle

Na Xandriña, á beira de Camelle, en 217.000 metros cadrados de costa virxe se instalará un”parque de tecnoloxia alimentaria” que vai botar un millón de metros cúbicos de augas contaminadas nunha zona de gran riqueza pesqueira e marisqueira, poñendo en perigo as actividades tradicionais desta localidade.

Fisterra

A febre urbanística deu lugar en Fisterra aun crecemento desmesurado, desordenado e desacorde coa continuada perda población. Soamente nun ano se outorgaron mais de 1000 licencias para novas vivendas. No queda un metro cuadrado de suelo urbano por comprar. Urbanismo tentou a paralización de case 400 consideradas fora de ordenamento, delas, 88 xa foron declaradas ilegais polo xuzgado e quedan 200 pendentes de sentencia. As restricción de Costas e Rede Natura a novas expansións do solo urbanizable son consideradas polo alcalde (PP) “ normas obsoletas e interpretables” polo que, según manifesta, “seguramente acabaremos no xulgado con Costas”. Toda unha declaración de principios que anticipa o porvir urbanístico deste lugar cualificado como Patrimonio Europeo.

Fragas do Eume

As Fragas do Eume, con catalogación de Parque Natural, está considerado o mellor bosque atlántico de Europa. Forma parte da cunca do río Eume e ocupa unha extensión de 9.000 Ha. O seu futuro como ecosistema está en entredito polas actuacións que prevén no seu entorno. Se actualmente o río Eume sufre unha grande contaminación producida polos verquidos da central térmica de As Pontes, o lago artificial que encherá o oco da mina xa pechada se surtirá das augas do Eume, rebaixando o seu caudal e producindo unha maior contaminación polas filtracións do lago. Outra ameaza é a prevista instalación en As Pontes da celulosa de Ence.

Seiruga

“A liña da Rede Natura e curveada, retorcida, amañada e calquer outro calificativo que se vós ocurra, con tal de deixar sitio ós propositos da Xunta” (Seiruga Limpa). E eses propósitos consisten en instalar unha macropiscifactoría de 200.000 metros cadrados entre a praia de Seiruga e a de Beo, á beira dun castro e en contra da opinión de 234 dos 297 cidadáns con dereito a voto de Barizo, conscientes da irreparable perda que supoñerá para o seu patrimonio natural e paisaxístico.


Porto do Son

Un cento de vivendas ilegais ocupando zonas protexidas do litoral e Rede Natura evidencian o desorden urbanístico que está a sufrir este municipio nos últimos anos e que ten provocado un grave deterioro na paisaxe litoral e no espazo urbano, onde se perderon a configuración e edificacións tradicionais en favor da alta densidade de caracter especulativo e que non responde ás demandas dunha poboación decrecente. Aínda así a cámara municipal, cun xa ex concelleiro de urbanismo denunciado pola fiscalía por facer negocio inmobiliario a conta da información urbanística da que dispoñía, presentou a trámite un PXOM que vai permitir a construcción doutras 7000 vivendas e a clasificación de grandes espazos como solo urbanizable.

Pena Trevinca

Proxecto de parque eólico a pesares de ser un espazo natural protexido. Aves como a águia real e o falcón peregrino corren perigo de extinción ademais doutras como Gatafornela, Lagarteiro común, Perdiz charrela ou Tartaraña cincenta. Nas zonas altas da SERRA DO EIXE encontran-se vários endemismos vexetais, entre os que destaca, na flora, a xesta Genista sanabrensis. Encontran-se tamén populacións de Xenebreiro anano Juniperus nana, ademáis de diferente e numerosa vexetación rupícola de grande interese vexetal. Representa o proxecto unha clara ameaza e un perigo público e notório para o desenvolvemento harmónico do território da serra, polo que supón de destrución do potencial turístico, gandeiro e forestal, o cal inclui a anulación prática dos planos de viabilidade económica previstos para un futuro próximo.

SOGAMA

A central de SOGAMA amorea a metade do lixo que recibe no macro-vertedoiro da Areosa. A outra metade a destina nun 86% á icineración, considerado un tratamento de residuos urbanos ineficaz e indesexable fronte aos sistemas de reciclaxe e valorización, e que ademais constitúe unha das actividades mais contaminantes hoxe no país polas súas emisións de fumes con metais pesados e centos de compostos químicos perniciosos.


Canteira de Lombao (Ortigueira)
O curso do rio Lombao interrómpese abruptamente preto do santuario de Portas, desaparecendo baixo un monte de entullos de lousa procedentes da canteira de Lombao. Outro río máis fora da protección de Augas de Galicia. Unha agresión mais exonerada pola Consellería de Medio Ambiente.

Cerquido
Ocupacion de terreos da lagoa de Budiño polo poligono industrial.
Aterramento con lodos das graniteiras da barreira do Cerquido, perdeuse unha poboacion de sapoconchos
Lixo na barreira de Orbenlle
Tala e aterramento ilegal por parte de Transportes Marsou en zona SRPEN
Aterramento e destruccion da pequena mata de papamoscas (Drosera)



Parque Rosalía



As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE expresamos a nosa mais enérxica protesta ante o desolador panorama que deixa este goberno disfrazado de progresista coas suas políticas ambientais e sociais que están arruinando Galiza, destruíndo a súa paisaxe, os seus recursos naturais, o patrimonio cultural e a biodiversidade. Políticas ambientais e sociais que significan a continuación das de gobernos anteriores no triste camiño de entregar o país, os seus recursos e a súa identidade, ás grandes empresas multinacionais e aos grandes intereses económicos. Utilizando o gasto público para, nun intento desesperado, tapar os grandes buratos que crea este obsoleto e insustentabel modelo economico e social.
A lista dos obxectivos e puntos de denuncia é, por desgraza, longa e variada. Céntranse no corazón magoado da nosa realidade natural e social: marbellización do litoral, recheos e contaminación das rías, degradación dos ríos, plano acuícola devastador das zonas costeiras mellor conservadas, portos deportivos que enmascaran urbanizacións e apropiación privada da costa, plano eólico contra-natura, destrución e privatización da terra pola cobiza de graniteiros, louseiros e outras minarías; campos de golf, eucaliptización, cultivos transxénicos, industrias nocivas e perigosas, parques industriais desproporcionados e sen planificación, sistema de transportes irracional, primitivo e insostíbel; urbanismo salvaxe, especulación xeneralizada, extinción programada da agricultura, abandono e destrución do rural, pobreza de espazos naturais protexidos e nulo respeito polos que hai, desprotección do patrimonio arqueolóxico, especialmente do prehistórico...

As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE expresamos a nosas ganas de vivir e de recuperar os espazos e coñecementos que nos serviron durante séculos, para que nós e as persoas que veñan despois teñamos un futuro garantido. Por iso artellamos unha rede de colectivos e proxectos realmente alternativos, ante a incapacidade e cobardía dos politiqueiros responsabeis de parar esta tolemia, para procurarnos estratexias válidas para poder seguir vivindo na nosa terra e da nosa terra.

As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE temos moi claro que non imos quedar indiferentes ante falsos discursos de cidadanías e democracias cando se nos criminaliza por ser cidadás e cidadáns e expresar o que pensamos, non imos quedar indiferentes cando nos seus discursos valeiran de contido palabras cheas de solidariedade.

Porque outro xeito de facer é posibel, a cidadanía galega saímos á rúa xunta (e rebolta), o dia 15 de febreiro nunha grande manifestación nacional em Compostela que sairá ás 12 da mañan da Alameda baixo o lema:

GOBERNE QUEN GOBERNE, GALIZA NON SE VENDE

--

PA LLORAR

¿alguien puede verlo sin llorar?

¡¡Es un genio!!. Me refiero a nuestro insigne presidente.


dedica sólo 2 minutos a ver este vídeo... sin llorar.


lunes, 9 de febrero de 2009

Blowin' In The Wind/Bad Moon Rising - Bruce Springsteen

WILLIAM MERRITT CHASE


William Merritt Chase (Williamsburg, ahora Nineveh, Indiana, 1 de noviembre de 1849 – Nueva York 25 de octubre, de 1916) pintor y maestro impresionista estadounidense.

Nació en el seno de una familia de marchantes locales. Su padre se trasladó a Indianápolis en 1861 y lo contrató como vendedor en el negocio familiar. Mostró una gran interés por el arte ya de pequeño y estudió con los artistas autodidactas Barton S. Hays y Jacob Cox.

Tras una breve estancia en la marina, sus profesores lo instaron a que viajara a Nueva York para continuar su formación. Llegó allí en 1869 y estudió primero durante poco tiempo con Joseph Oriel Eaton y más tarde ingresó en la National Academy of Design con Lemuel Wilmarth, pupilo del famoso artista francés Jean-Léon Gérôme.

Cuando mermó la fortuna familiar en 1870, Chase dejó Nueva York por St. Louis, Missouri, donde se había establecido su familia. En este período, fue granjeándose cierto prestigio en la comunidad artística local mientras ayudaba a su familia. Ganó varios premios en una exposición de Saint Louis. Expuso su primera pintura en la National Academy en 1871. Además su talento sedujo a muchos coleccionistas adinerados de St. Louis que le sufragaron un viaje de dos años a Europa a cambio de sus pinturas y su colaboración para preservar sus inversiones en sus colecciones europeas.

En Europa, asistió a la Academia de Bellas Artes de Múnich, lugar que elegían muchos jóvenes artistas norteamericanos de la época. Estudió con Alexander von Wagner y Karl von Piloty, y se hizo amigo de los artistas americanos Walter Shirlaw y Frank Duveneck.

Chase viajó a Venecia en 1877 con Duveneck y John Henry Twachtman antes de regresar a los Estados Unidos en el verano de 1878. Ya en Estados Unidos, expuso su Ready for the Ride (collection of the Union League Club) con la recién formada Society of American Artists en 1878. También abrió un taller en Nueva York en un edificio de la calle décima. Fue miembro de los Tilers, un grupo de artistas y actores entre los que se encontraban amigos suyos como Winslow Homer, Arthur Quartley o Augustus Saint Gaudens

Se casó con Alice Gerson en 1886 con quien tuvo ocho hijos durante su apogeo artístico.

En Nueva York, Chase se hizo conocido por la excentricidad de su ropa y sus maneras. En la calle décima, se había mudado al antiguo taller de Albert Bierstadt y lo había decorado como si fuese una extensión de su propio arte, lo llenó de lujosos muebles, objetos decorativos, aves disecadas, alfombras orientales e instrumentos musicales exóticos. El estudio servía de punto de encuentro de la alta sociedad neoyorquina de finales del siglo XIX, pero su mantenimiento era muy costoso y se lo desahuciaron junto con sus otras residencias en 1895.

Además de pintor, le interesaba mucho la docencia y abrió la Shinnecock Hills Summer School al oeste de Long Island, Nueva York en 1891, donde ejerció de profesor hasta 1902 y gustaba de enseñar en exteriores. También abrió la Chase School of Art en 1896, que se convirtió en la New York School of Art dos años más tarde y donde fue profesor hasta 1907. También enseñó en la Academia de Bellas Artes de Pennsylvania de 1896 a 1909; la Art Students League de 1878 a 1896 y de 1907 a 1911 y en la Asociación de Arte de Brooklyn en 1887 y de 1891 a 1896. Junto con Robert Henri, que se convirtió en uno de sus profesores rivales, Chase fue uno de los más importantes profesores de arte estadounidenses del cambio de siglo. Fue muy influyente en pintores de la costa este de EEUU, amén de en pintores de California como Arthur Frank Mathews, Xavier Martínez o Percy Gray.

GEORGE BELLOWS




George Wesley Bellows 1882 - 8 de enero de 1925) fue un pintor americano, reconocido por sus audaces descripciones de la vida urbana en la ciudad de Nueva York. En su juventud se convirtió en el "artista más aclamado de su generación

Bellows nació en Columbus, Ohio. Asistió a la Universidad del Estado de Ohio desde 1901 hasta 1904. Allí jugó para los equipos de béisbol y básquet, y colaboró con ilustraciones para Makio, el anuario de los estudiantes. Fue alentado para convertirse en un beisbolista profesional, y trabajó como ilustrador comercial mientras estudiaba. Continuó aceptando trabajos temporales en medios gráficos durante toda su vida. A pesar de estas oportunidades en el deporte y en el arte comercial, Bellows quería tener éxito como pintor. Dejó la universidad en 1904, poco antes de graduarse, y se mudó a Nueva York para estudiar arte.

Bellows fue estudiante de Robert Henri en la New York School of Art, y se asoció con el grupo de Henri "The Eight" y la Escuela Ashcan, un grupo de artistas que creaban pinturas retratando a la sociedad americana en todas sus formas.

COMO DARLE UNA PÍLDORA A UN GATO


INSTRUCCIONES

1) Tome al gato y acúnelo con su brazo izquierdo como si estuviera sosteniendo a un bebé. Posicione los dedos índice y pulgar de su mano izquierda para aplicar una suave presión a las mejillas del gato mientras sostiene la píldora con la derecha. Cuando el gato abra la boca, arroje la píldora dentro. Permítale cerrar la boca con el fin de que trague la píldora



2) Levante la píldora del suelo y al gato de detrás del sofá. Vuelva a acunar al gato y repita el proceso.


3) Traiga al gato del dormitorio y tire la píldora baboseada a la basura.


4) Tome una nueva píldora de la caja, acune al gato, ahora en su brazo derecho, manteniendo las patas traseras firmemente sujetas con su mano izquierda. Fuerce la apertura de sus mandíbulas y empuje la píldora dentro de la boca con su dedo pulgar. Mantenga la boca del gato cerrada mientras cuenta hasta diez.


5) Saque la píldora de la pecera y al gato de encima del armario. Llame a su esposa.


6) Arrodíllese en el suelo con el gato firmemente sostenido entre sus rodillas. Mantenga las patas traseras y delanteras quietas. Ignore los gruñidos que el gato emite. Pídale a su esposa que sostenga la cabeza del minino con una mano mientras le abre la boca con una regla de madera. Arroje la píldora dentro y frote vigorosamente la garganta del gato.


7) Saque al gato del portarrollos de la cortina. Traiga otra píldora de la caja. Recuerde comprar una nueva regla y reparar las cortinas. Barra cuidadosamente los trozos de figuras de porcelana para pegarlos luego.



8) Envuelva al gato en una toalla grande y pídale a su esposa que lo mantenga estirado, con sólo la cabeza visible. Ponga la píldora en una pajita de gaseosa. Abra la boca del gato con un lápiz. Ponga un extremo de la pajita en la boca del gato y el otro en la suya. Sople.


9) Verifique el prospecto para asegurarse de que la píldora no es dañina para seres humanos. Beba un vaso de agua para recuperar el sentido del gusto. Aplique apósitos a los brazos de su esposa y limpie la sangre de la alfombra con agua fría y jabón.


10) Traiga el gato del tejado del vecino. Tome otra píldora. Ponga el gato en el armario y cierre la puerta sobre su cuello, dejando sólo la cabeza fuera del mismo. Fuerce la apertura de la boca con una cuchara de postre. Arroje la píldora en su interior con una bandita elástica.


11) Vaya al garaje a buscar un destornillador para volver a colocar la puerta del armario en sus bisagras. Aplíquese compresas frías en las mejillas y verifique cuándo se aplicó la última antitetánica. Meta la camisa que tenía puesta en el lavarropas y tome otra limpia del dormitorio.


12) Llame a los bomberos para bajar al gato del árbol de la calle de enfrente. Pida disculpas a su vecino, que se estrelló contra su reja tratando de escapar del gato furioso. Tome la última píldora de la caja.


13) Ate las patas delanteras del gato a las traseras con una cuerda. Amárrelo firmemente a la pata de la mesa de la cocina. Busque guantes de trabajo pesado. Mantenga la boca del gato abierta con una pequeña palanca. Ponga la píldora en la boca seguida de un gran trozo de carne. Mantenga la cabeza vertical y vierta medio litro de agua a través de la garganta del gato para que trague la píldora.


14) Haga que su esposa, si es que puede conducir, lo lleve a la sala de emergencias. Siéntese tranquilamente mientras el doctor le venda dedos y frente, y mientras le sacan la píldora del ojo. En el camino de vuelta, deténgase en la mueblería para comprar una nueva mesa para su cocina.


15) Haga un arreglo con un estudio de arquitectura para redecorar la casa y llame al veterinario para averiguar si tiene algún hamster (o similar) para venderle.

CONFUNDE UN COCHE DE LA POLICIA CON UN TAXI



Un pontevedrés ebrio confunde un coche patrulla con un taxi y se resiste a bajar

Los agentes necesitaron varios minutos para convencerlo de que abandonara el coche.

REDACCIÓN VIGO
La Policía Local de Pontevedra tuvo que realizar durante la madrugada de ayer diversas pruebas de alcoholemia e intervenir en conatos de pelea sin mayores consecuencias, pero sí fue partícipe de una curiosa situación en la calle Benito Corbal, cuando una persona con evidentes síntomas de embriaguez se subió a un coche patrulla aparcado en la calle pensando que era un taxi. Los agentes necesitaron varios minutos para convencerlo de que abandonara el coche.

Según los datos que han trascendido, los agentes estacionaron el vehículo policial en una zona reservada para taxis en aquella calle, mientras realizaban una prueba de alcoholemia en la zona.Al ocupar ese espacio reservado, la persona ebria debió pensar que efectivamente era un taxi e insistió en que fuera trasladado a su destino pese a que los agentes insistían en convercerle de que estaba confundido.

EXTREMISTA? NON, GALEGA

domingo, 8 de febrero de 2009

MÁS DE MILLÁS (EL SEÑOR DE MORADO)


DIARIO EL PAÍS (Viernes 6 febrero/09)

ASOMBRO

Tiempos raros, difíciles, como todos por otra parte. La normalidad es una quimera, un sueño, un desvarío. Los trámites exigidos por la naturaleza para alcanzar la condición de insecto son alucinantes, aunque no menos que los necesarios para llegar a rata o a hombre, por no mencionar las fases que es preciso atravesar, desde esta condición, para obtener el estatus de juez, de registrador de fincas, de subsecretario o de poeta de la experiencia. Qué mérito, vivir como normales todos estos sucesos portentosos. Ahora mismo, en plena crisis económica, con un invierno de perros y cientos de miles de familias al borde de la desesperación, pues se acuestan con el mismo horizonte con el que se levantan, llama a la puerta de casa un señor de morado que asegura representar a Dios y no hay otro remedio que recibirle, que agasajarle, que darle la razón, que invitarle a comer. Es tal el terror que nos inspira, que lo recibe el presidente del Gobierno y la vicepresidenta y el ministro de Asuntos Exteriores y los Reyes y el Príncipe... ¿Estamos fumados o qué? ¿Qué hay que meterse en las venas o en la cabeza para participar de ese delirio? Ni el peyote, por lo que uno ha leído, produce estragos semejantes. Pues nada, el señor de morado se va con sus subvenciones debajo del brazo y ahora toca rogar a los banqueros (que metafóricamente van también de púrpura) que restablezcan el flujo crediticio. No sé ustedes, pero uno escucha esa expresión, "flujo crediticio", y piensa lógicamente en piernas abiertas, en sábanas arrugadas, en ropa interior húmeda, en movimientos hormonales. O sea, que tenemos que excitar a los banqueros, como si no lleváramos toda la vida haciéndolo con nuestras nóminas y nuestras tarjetas de crédito y nuestras comisiones y nuestros créditos personales o hipotecarios. Luego nos asombra la vida de los insectos.

Charles Webster Hawthorne







Charles Webster Hawthorne (8 de enero de 1872 - 29 de noviembre de 1930) fue un pintor norteamericano y profesor fundador de la Cape Cod School of Art de 1899.

Nació en el estado de Maine, comenzó como oficinista en una fábrica de vidrieras en Nueva York, y estudiaba en la escuela nocturna con Henry Siddons Mowbray y William Merritt Chase. Despues realizó estudios en Holanda e Italia.

Cuando tenía dieciocho años, Hawthorne fue a Nueva York y estudió pintura en la National Academy of Design y el Art Students League.

Sus inviernos los pasó en París y Nueva York, sus veranos en Provincetown, Massachusetts, el lugar donde fundó escuela. Cuando estaba en París Hawthorne se convirtió en miembro de pleno derecho de la francesa Société Nationale des Beaux-Arts en 1917.

William Glackens



(EEUU, 1870-1938)
Pintor estadounidense de estilo realista que formó parte del llamado grupo de los Ocho. Nació en Filadelfia y se formó en la Academia de Bellas Artes de Pensilvania. Comenzó su carrera como ilustrador en periódicos y revistas. Sus obras, de oscuro colorido, marcaron el giro de los temas académicos elevados a las escenas de la vida cotidiana. Más adelante, como consecuencia de sus viajes por Francia, la obra de Glackens se tornó más luminosa, influenciada por los impresionistas, en especial por Pierre Auguste Renoir. Entre sus cuadros se incluyen Los jardines de Luxemburgo (1904, Galería Corcoran, ciudad de Washington), Washington Square (1914, Museo de Arte Moderno de Nueva York) y Paseo (1926, Instituto de las Artes, Detroit).